ମାଥିଉ 13

ବିହନ ବୁଣାଳିର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

1ସେହିଦିନ ଯୀଶୁ ଘରୁ ବାହାରିଯାଇ ହ୍ରଦକୂଳରେ ବସିଲେ। 2ତାଙ୍କ ଚାରିଆଡ଼େ ଏତେ ଲୋକଭିଡ଼ ହେଲା ଯେ, ସେ ଯାଇ ଏକ ନୌକାରେ ବସିଲେ ଓ ଲୋକମାନେ କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ। 3ତା ପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଅନେକ କଥା କହିଲେ: “ଜଣେ କୃଷକ ବିହନ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଲା। 4ସେ ବିହନ ବୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ସେଥିରୁ କେତେକ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୁଣ୍ଟି ଖାଇଦେଲେ। 5ଆଉ କେତେକ ବିହନ ବେଶୀ ମାଟି ନ ଥିବା ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ଅଳ୍ପ ମାଟି ଥିବାରୁ ଶୀଘ୍ର ଗଜା ବାହାରିଲା। 6କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିବା ପରେ ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକ ଖରାରେ ପୋଡ଼ିଗଲା ଓ ଚେର ନ ଥିବାରୁ ଶୁଖିଗଲା। 7ଆଉ କେତେକ ବିହନ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା। କଣ୍ଟାବୁଦାଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ି ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଚାପି ଦେଲା। 8ମାତ୍ର କେତେକ ବିହନ ଭଲ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ବୁଣା ହୋଇଥିବା ବିହନର ଶଏଗୁଣ, ଷାଠିଏ ଗୁଣ ଓ ତିରିଶ ଗୁଣ ଶସ୍ୟ ଫଳିଲା। 9ଯାହାର କାନ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

10ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆସି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଆପଣ କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ଦ୍ଵାରା ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି?”

11ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱସବୁ ବୁଝିବାକୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦିଆ ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆ ହୋଇନାହିଁ। 12ଯାହାର ଅଛି ତାହାକୁ ଅଧିକ ଦିଆଯିବ ଓ ତାହାର ପ୍ରଚୁର ହେବ। କିନ୍ତୁ ଯାହାର ନାହିଁ ତାହାର ଯାହାକିଛି ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ କାଢ଼ି ନିଆଯିବ।

13“ସେମାନେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ;

ଶୁଣୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଣିବା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଛଳରେ କଥା କହୁଛି:

14ସେହିମାନଙ୍କଠାରେ ହିଁ ଯିଶାଇୟଙ୍କ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ସଫଳ ହେଉଛି:

“ ‘ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶୁଣୁଥିବ, ମାତ୍ର ବୁଝିବ ନାହିଁ;

ଚାହିଁ ରହିଥିବ, ମାତ୍ର ଜାଣିବ ନାହିଁ।

15କାରଣ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଡ଼ ହୋଇଛି;

ସେମାନେ କାନ ବୁଜି ଦେଇଛନ୍ତି,

ଓ ଆଖି ମୁଦି ଦେଇଛନ୍ତି,

ନଚେତ୍ ସେମାନେ ଆଖିରେ ଦେଖିପାରନ୍ତେ,

କାନରେ ଶୁଣିପାରନ୍ତେ,

ଓ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି

ମୋ ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସନ୍ତେ ପୁଣି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତି।’

16କିନ୍ତୁ ଧନ୍ୟ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ଯେହେତୁ ତାହା ଦେଖେ ଓ ଧନ୍ୟ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣ, ଯେହେତୁ ତାହା ଶୁଣେ। 17କାରଣ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଯାହା ଦେଖୁଅଛ, ସେସବୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଓ ଯାହା ଯାହା ଶୁଣୁଅଛ, ସେସବୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ବହୁ ଭାବବାଦୀ ଓ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କି ଶୁଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।

18“ତା ହେଲେ ବିହନ ବୁଣାଳି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ-ଗଳ୍ପର ଅର୍ଥ କଅଣ ଶୁଣ: 19ଯେତେବେଳେ କେହି ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ସୁଦ୍ଧା ବୁଝେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପାପାତ୍ମା ଆସି ତା ହୄଦୟରେ ଯାହା ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ତାହା ହରଣ କରିନିଏ। 20ଯାହା ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ତାହା ଏହିପ୍ରକାର ଲୋକକୁ ବୁଝାଏ, ଯେ କି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। 21କିନ୍ତୁ ତାହାର ଚେର ନ ଥିବାରୁ ସେ ଅଳ୍ପକାଳ ପାଇଁ ତିଷ୍ଠି ରହେ। ସେହି ବାକ୍ୟ ସକାଶେ ତା ପ୍ରତି ଦୁଃଖ ବା ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଆସିଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦିଏ। 22ଯାହା କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ତାହା ଏହିପ୍ରକାର ମନୁଷ୍ୟକୁ ବୁଝାଏ, ଯେ କି ବାକ୍ୟ ଶୁଣେ ସତ, କିନ୍ତୁ ସଂସାରର ଜଞ୍ଜାଳ ଓ ଧନସମ୍ପଦର ମାୟା ସେହି ବାକ୍ୟକୁ ଚାପି ପକାଇ ଫଳପ୍ରଦ ହେବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ। 23କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ଯାହା ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ତାହା ଏହିପ୍ରକାର ମନୁଷ୍ୟକୁ ବୁଝାଏ, ଯେ କି ବାକ୍ୟ ଶୁଣେ ଓ ବୁଝେ। ଯାହା ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ସେ ତାହାର ଶହେ ଗୁଣ, ଷାଠିଏ ଗୁଣ ଓ ତିରିଶ ଗୁଣ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।”

ଗହମ ଓ ବାଳୁଙ୍ଗାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

24ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ କହିଲେ: “ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ଆପଣା କ୍ଷେତରେ ଭଲ ବିହନ ବୁଣିଥିବା ଜଣେବ୍ୟକ୍ତି ସଦୃଶ। 25ସମସ୍ତେ ଶୋଇଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଆସି ଗହମ ମଧ୍ୟରେ ବାଳୁଙ୍ଗା ବୁଣି ଦେଇ ଚାଲିଗଲା। 26ଯେତେବେଳେ ଗହମରୁ ଗଜା ବାହାରି କେଣ୍ଡା ଧରିଲା, ସେତେବେଳେ ବାଳୁଙ୍ଗା ଗଛ ମଧ୍ୟ ବାହାରିବାର ଦେଖାଗଲା।

27“ମାଲିକଙ୍କ ଦାସମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, ‘ଆଜ୍ଞା, ଆପଣ କଣ କ୍ଷେତରେ ଭଲ ଗହମ ବୁଣି ନ ଥିଲେ? ସେଥିରେ ବାଳୁଙ୍ଗା ଆସିଲା କେଉଁଠାରୁ?’

28“ ‘ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,’ ଜଣେ ଶତ୍ରୁ ଏହା କରିଛି।

“ଦାସମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘ଆମେ କଅଣ ବାଳୁଙ୍ଗାଗୁଡ଼ାକ ଉପାଡ଼ି ପକାଇବା ବୋଲି ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି?’

29“ସେ କହିଲେ, ‘ନା,’ କାରଣ ତୁମେମାନେ ବାଳୁଙ୍ଗା ଉପାଡ଼ିଲା ବେଳେ ହୁଏତ ତହିଁ ସଙ୍ଗେ ଗହମ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଉପାଡ଼ି ପକାଇବ। 30ତେଣୁ ଫସଲ କଟା ହେବାଯାଏ ଉଭୟେ ଏକ ସଙ୍ଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ କଟାଳିମାନଙ୍କୁ କହିବି ଆଗେ ବାଳୁଙ୍ଗାକୁ ଏକାଠି କରି ଜାଳି ଦେବାକୁ ବିଡ଼ା ବାନ୍ଧ, ତା ପରେ ଗହମକୁ ଏକାଠି କରି ମୋର ଅମାରରେ ରିଖିବାକୁ ନେଇଆସ।”

ସୋରିଷମଞ୍ଜି ଓ ଖମିରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ

31ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ କହିଲେ, “ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ, ଜଣେ ଲୋକ ନିଜ କ୍ଷେତରେ ଲଗାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ସୋରିଷମଞ୍ଜି ସଦୃଶ। 32ସବୁ ମଞ୍ଜିଠାରୁ ଏହା ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଲା ପରେ ବାଡ଼ିବଗିଚାର ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ହୋଇ ଏପରି ଗଛଟିଏ ହୁଏ, ଯାହାର ଡାଳରେ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ବସନ୍ତି।”

33ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ କହିଲେ, “ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ଖମିର ସଦୃଶ, ଯାହାକୁ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ନେଇ ବହୁତ ମଇଦାରେ ମିଶାଇଲା ଓ ଶେଷରେ ସବୁ ମଇଦା ଖମିରମୟ ହେଲା।”

34ଯୀଶୁ ଲୋକସମୂହକୁ ଏହିସମସ୍ତ ବିଷୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ଦ୍ଵାରା କହିଲେ, ସେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିନା ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ। 35ଏହିରୂପେ, ଭାବବାଦୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟତ୍‌ବାଣୀ ସଫଳ ହେଲା:

“ମୁଁ ମୁଖ ଖୋଲି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ଦ୍ଵାରା କଥା କହିବି,

ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରୁ ଗୁପ୍ତ ଥିବା ବିଷୟସବୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବି।”

36ଏଥିଉତ୍ତାରେ ସେ ଲୋକଗହଳି ଛାଡ଼ି ଘର ଭିତରକୁ ଗଲେ ସେତେବେଳେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “କ୍ଷେତରେ ଉଠିଥିବା ବାଳୁଙ୍ଗାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଆମକୁ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।”

37ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଭଲ ବିହନ ବୁଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବୁଝାଏ। 38କ୍ଷେତ ଜଗତକୁ ଓ ଉତ୍ତମ ବିହନ ରାଜ୍ୟର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଏ। ବାଳୁଙ୍ଗା ପାପାତ୍ମାର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଏ। 39ପୁଣି, ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ବୁଣେ, ସେ ହେଉଛି ଶୟତାନ, ଫସଲ କାଟିବା ସମୟ ହେଉଛି, ଯୁଗର ଶେଷ ଏବଂ କଟାଳିମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗଦୂତଗଣ।

40“ବାଳୁଙ୍ଗାଗୁଡ଼ାକ ଓପାଡ଼ି ଯେପରି ନିଆଁରେ ପୋଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ଯୁଗର ଶେଷରେ ସେହିପରି ହେବ। 41ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ତାହାଙ୍କ ସ୍ଵର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କୁ ପଠାଇବେ ଓ ସେମାନେ ଆସି ଯାହାକିଛି ପାପ ଜନ୍ମାଏ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେ ସବୁକୁ ତାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ନିର୍ମୂଳ କରିବେ। 42ସେମାନେ ସେସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ନିକ୍ଷେପ କରିବେ, ସେଠାରେ କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଦନ୍ତର କିଡ଼ିମିଡ଼ି ହେବ। 43ସେତେବେଳେ ଧାର୍ମିକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜାଜ୍ୱଲ୍ୟମାନ ହେବେ। ଯାହାର କାନ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ!

ପୋତାଧନର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

44“ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ, କ୍ଷେତରେ ପୋତା ହୋଇଥିବା ଧନ ସଦୃଶ। ଜଣେ ଲୋକ ତାହା ପାଇ ପୁନର୍ବାର ତାକୁ ପୋତିଦେଲା। ସେ ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଯାଇ ତାହାର ସର୍ବସ୍ଵ ବିକ୍ରୟ କଲା ଓ ସେହି କ୍ଷେତଟିକୁ କିଣିଲା।

ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକ୍ତାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

45“ଆହୁରି ମଧ୍ୟ, ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକ୍ତା ଖୋଜୁଥିବା ଜଣେ ବଣିକ ସଦୃଶ। 46ସେ ଏକ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକ୍ତାର ସନ୍ଧାନ ପାଇ ଚାଲିଗଲା ଓ ତାହାର ସର୍ବସ୍ଵ ବିକ୍ରୟ କରି ତାହା କିଣିଲା!

ମାଛଧରା ଜାଲର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

47“ଆହୁରି ମଧ୍ୟ, ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ଏକ ଜାଲ ସଦୃଶ, ଯାହା ହ୍ରଦରେ ପକାଯିବାରୁ ସବୁ ଜାତିର ମାଛ ତହିଁରେ ପଡ଼ିଲା। 48ଜାଲ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତେ ଧୀବରମାନେ ତାହା କୂଳକୁ ଟାଣି ଆଣିଲେ ତା ପରେ, ସେମାନେ ବସି ଭଲ ଭଲ ମାଛସବୁ ଟୋକେଇରେ ରିଖିଲେ ଓ ଖରାପଗୁଡ଼ାକ ପକାଇଦେଲେ 49ଯୁଗର ଶେଷରେ ସେହିପରି ହେବ। ସ୍ଵର୍ଗଦୂତମାନେ ଆସିବେ ଓ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧାର୍ମିକମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ୍ କରିବେ 50ପୁଣି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି କୁଣ୍ଡରେ ନିକ୍ଷେପ କରିବେ, ସେଠାରେ କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଦନ୍ତର କିଡ଼ିମିଡ଼ି ହେବ।”

51ଯୀଶୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କଣ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବୁଝିପାରିଲ?”

ସେମାନେ କହିଲେ, “ହଁ।”

52ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅତଏବ ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏପରି ଜଣେ ଗୃହକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସଦୃଶ ଯେ ଆପଣା ଭଣ୍ଡାରରୁ ନୂତନ ଓ ପୁରାତନ, ଉଭୟେ ପ୍ରକାର ଧନଦ୍ରବ୍ୟ ବାହାର କରିଆଣେ।”

ଭାବବାଦୀ ନିଜ ଦେଶରେ ଅନାଦୃତ

53ଯୀଶୁ ଏହିସବୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ କହିସାରିଲା ପରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ 54ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଆସି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପାସନାଗୃହରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଶୁଣି ଚମକି ପଡିଲେ ଓ କୁହାକୁହି ହେଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି କେଉଁଠାରୁ ଏପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ଏହିସବୁ ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ପାଇଲା?” 55“ଏ କଅଣ ସେହି ବଢ଼େଇର ପୁଅ ନୁହେଁ? ତାହାର ମାଆର ନାମ କଅଣ ମରିୟମ ନୁହେଁ? ଯାକୁବ, ଯୋସେଫ, ଶିମୋନ ଓ ଯିହୁଦା କଅଣ ତାହାର ଭାଇ ନୁହନ୍ତି? 56ତାହାର ଭଉଣୀମାନେ କଅଣ ଆମର ଏଇଠି ରହନ୍ତି ନାହିଁ? ତେବେ ସେ ଏସବୁ ପାଇଲା କେଉଁଠୁ?” 57ଏଥିଯୋଗୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାରେ ବାଧା ପାଇଲେ।

କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାବବାଦୀ ନିଜ ସହର ଓ ନିଜ ଘର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରେ ଅନାଦୃତ ହୁଏ ନାହିଁ।”

58ସେ ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସ ହେତୁ ସେଠାରେ ବିଶେଷ ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ।