Bhadrawahi Bible
मरकुस 2
यीशु अधरंगी मैन्हु बझ़ाते
(मत. 9:1-8;लूक. 5:17-26)
किछ दिहाड़ना बाद, यीशु फिरी कफरनहूम नगरे मां जेव। तैट्ठेरे मैन्हेईं शुनू कि तै तैड़ी एक्की घरे मांए। अकदम बड़े मैन्हु तैस घरे मां अकोट्ठे भोए। तैड़ी ठार न राई, इड़ी तगर कि दारे करां बेइर भी ठार न थी। यीशु तैन लोकन परमेशरेरी गल्लां शुनाने लगो। तैखन किछ मैन्हु एक्की अधरंगी मैन्हु छ़ुइतां यीशु कां आए। च़ेवरे मैन्हेईं तै अधरंगी मैन्हु खट्टी पुड़ छ़ुइतां आनोरो थियो। मैन्हु केरि भीड़रे वजाई सेइं, तैना यीशुएरे नेड़े न पुज़्ज़ी सके। एल्हेरेलेइ तैनेईं तैस घरेरी छत ज़ैस मां यीशु थियो पुट्टी छ़डी। तैल्ला बाद, तैनेईं तै खट ओसाली ज़ैस पुड़ अधरंगी मैन्हु थियो। यीशुए तैन केरो विश्वास हेरतां अधरंगी मैन्हु सेइं ज़ोवं, “हे मट्ठा, तेरे पाप माफ़ भोए।” तैखन शास्त्री लोकन मरां किछ मैन्हु ज़ैना तैड़ी थिये, अपने-अपने मने मां सोचने लग्गे कि, “ऐह मैन्हु एन्च़रां किजो ज़ोते? ऐह त परमेशरेरी तुहीन केरते। परमेशरेरे अलावा कौन पाप माफ़ केरि सकते?” अकदम यीशुए ज़ैनी छ़ड्डू कि तैना अपने-अपने मने मां कुन सोचने लग्गोरेन। एल्हेरेलेइ तैनी तैन सेइं ज़ोवं, “तुस अपने-अपने मने मां एन्च़रां किजो सोचने लग्गोरेथ? एस अधरंगी मैन्हु सेइं कुन ज़ोनू सुख्तू आहे? एन ज़ोनू कि ‘तेरे पाप माफ़ भोए,’ या एन ज़ोनू कि ‘उठ, अपनि खट छ़ुइतां च़ल फिर?’ अवं किछ केरनेबालोईं, ज़ैस सेइं तुसेईं बुझ़नूए कि मैन्हेरे मट्ठे (यानी मीं) धेरती पुड़ लोकां केरे पाप माफ़ केरनेरो अधिकारे!” फिरी तैनी तैस अधरंगी मैन्हेरे पासे मुड़तां तैस सेइं ज़ोवं, “अवं तीं सेइं ज़ोताईं, उठ, अपनि खट छ़ुइतां अपने घरजो गा!” अकदम तै खड़ो उठो ते अपनि खट छ़ुइतां सारे मैन्हु केरे सामने निस्तां च़लो जेव। एस वजाई सेइं सारे मैन्हु हैरान भोए, त परमेशरेरी बडीयाई केरतां ज़ोने लग्गे, “असेईं एरू ज़ेरू कधी नईं लावरू!”
यीशु लेवी नंव्वेरे मैन्हु कुजाते।
(मत. 9:9-13;लूक. 5:27-32)
तैल्ला पत्ती, यीशु तैट्ठां निस्तां फिरी गलील समुन्दरेरे बन्ने जेव। तैखन मैन्हु केरि सारी भीड़ तैस कां आई। तै तैन लोकन परमेशरेरी गल्लां केरि शिक्षा देने लगो।
समुन्दरेरे बन्ने गाते-गाते, यीशुए लेवी नंव्वेरे मैन्हु लाव, ज़ैन हलफईसेरू मट्ठू थियूं। तै मैन्हु चुंगी नेनेरे दफ़तरे मां कम केरतो थियो। तैखन यीशुए तैस सेइं ज़ोवं, “मीं पत्ती एई, ते मेरो चेलो बन।” अकदम लेवी उठो त यीशु पत्ती च़लो। बादे मां, यीशु त तैसेरे चेले लेवेरे घरे मां रोट्टी खाने बिश्शे। तैखन बड़े चुंगी नेनेबाले त होरे पापी मैन्हु (लोक तैन केरे बारे मां सोचते थिये कि एना पापिन।) भी यीशु त तैसेरे चेलन सेइं साथी रोट्टी खाने बिश्शे, किजोकि एन केरे ज़ेरे बड़े लोक यीशु पत्ती च़लते थिये। ज़ैखन किछ शास्त्री लोकेईं त कने फरीसी लोकेईं हेरू कि यीशु पापी मैन्हन त चुंगी नेनेबालन सेइं साथी रोट्टी खाने लग्गोरोए, तैखन तैनेईं यीशुएरे चेलन सेइं ज़ोवं, “तै चुंगी नेनेबालन त पैपन सेइं साथी किजो खाते पीते?” यीशुए तैन केरि गल शुन्तां तैन मिसाल देइतां जुवाब दित्तो, “सझ़र लोकन डाक्टरेरी ज़रूरत न पे, पन बिमार मैन्हन ज़रूरत पेचे। तेन्च़रां, अवं तैन मैन्हु केरे लेई नईं एवरोईं ज़ैना अपने आपे धर्मी समझ़तन, पन पापी मैन्हन कुजाने एवरोईं, ताके तैना अपने पापन केरां मन फिरान।”
बरत रखनेरे बारे मां सवाल।
(मत. 9:14-17;लूक. 5:33-39)
यूहन्नारे चेले त कने फरीसी लोक बरत रखते थिये, पन यीशुएरे चेले बरत न थिये रखते। किछ लोकेईं यीशु कां एइतां तैस पुछ़ू, “यूहन्नारे चेले ते फरीसी लोकां केरे चेले बरत रखतन, पन तेरे चेले बरत की न रखन?” यीशुए तैन्न जुवाब दित्तो, “ड्लाहेरे दिहाड़े, ज़ैखन लाड़ो जैनी सेइं साथी रहते, कुन तैना बरत रेखी सकतन? (बिलकुल नईं) तैल्हेरेलेइ, ज़ांतगर लाड़ो तैन सेइं साथी रहते, तांतगर तैना बरत न रेखी सकन। (किजोकि तैना खुशी आन।) मेरे चेले भी तैन केरे ज़ेरे आन, किजोकि अवं तैन सेइं साथी आईं। पन तैना दिहाड़े एज्जेले, ज़ैखन लाड़ो तैन करां अलग कियो गालो (यानी मारो गालो), तैस मौके तैना (अपने दुखेरे वजाई सेइं) बरत रख्खेले।”
“अवं तुसन अक होरि मिसाल देताईं, नंव्वे लिगड़ेरी टलोई पुराने लिगड़े कोई न लाहे। अगर कोई एन्च़रां केरे, त धोनेरे पत्ती नंव्वे लिगड़ेरी टलोई पुराने लिगड़े अपने पासे खिच्ची छ़डेली। त तैन पेइले करां भी जादे छ़िन्दोलू। तेन्च़रे कोई भी पुरैनी मसकन मां नंव्वे दाछ़रो रस न रख्खे, किजोकि दाछ़रो रस अम्लो भोइतां फुलते बार मसकन छ़िन्दी छ़डेलो। दाछ़रे रस त कने मसकां, एना दूईये बरबाद भोइ गाले। एल्हेरेलेइ नंव्वे दाछ़रे रस हमेशा नंव्वे मसकन मां रखोरो लोड़े, ताके मसकन न छ़िन्दे।”
यीशु आरामेरे दिहाड़ेरो प्रभु आहे
(मत. 12:1-8;लूक. 6:1-5)
एक्की आरामेरे दिहाड़े, यीशु त कने तैसेरे चेले बत्ती मांमेइं च़लने लग्गोरे थिये, ज़ै गेंव्वां केरे ऊडारन मांमेइं थी। च़लते-च़लते तैसेरे चेले गेंव्वां केरे किछ शिल्लां ट्लोड़तां खाने लग्गे। पन किछ फरीसी लोकेईं तैन हेरतां यीशु सेइं ज़ोवं, “तक! एना आरामेरे दिहाड़े तैन कम किजो केरतन, ज़ैन मूसेरे कानूनेरे मुताबिक जाइज़ नईं?” यीशुए तैन सेइं ज़ोवं, “कुन तुसेईं परमेशरेरी किताबी मां एन कधी नईं पढ़ोरूए कि (बड़े पेइले) दाऊद राज़े कुन कियूं, ज़ैखन तैस त तैसेरे सैथन ढ्लुख लग्गी त तैन्न रोट्टरी ज़रूरत थी? तुसन पतोए कि दाऊद राज़े परमेशरेरे घरे मां गेइतां, अबियातार नंव्वेरे महायाजक करां खाने जो रोट्टी मेग्गी। दाऊदे तै रोट्टी खाइ, ज़ै परमेशरे जो च़ाढ़ोरी थी। कानूनेरे मुताबिक याजक केरे अलावा होरि केन्ची तैना रोट्टी खानेरी अज़ाज़त नईं थी। पन दाऊदे अपने सैथन भी रोट्टी दित्ती त तैनेईं भी तैना रोट्टी खेइ? (पन फिरी भी परमेशरे दाऊदे पुड़ दोष न लाव।)” तैखन यीशुए तैन फरीसी लोकन सेइं ज़ोवं, “परमेशरे आरामेरी दिहाड़ी लोकन मद्दत केरनेरे लेई बनेवरीए, न कि आरामेरे दिहाड़ेरे कानून मन्नेरे लेई तैनी लोक रच़े। एल्हेरेलेइ, मैन्हेरू मट्ठू यानी अवं आरामेरे दिहाड़ेरो भी प्रभु आईं।”
Bhadrawahi Bible. Copyright © Beyond Translation. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.