Зәбур 48

48-күй •••• Пүтүн инсанға берилгән несиһәт-агаһландуруш

1-2Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп оқулсун дәп, Кораһниң оғуллири үчүн йезилған күй: —

И барлиқ хәлиқләр, көңүл қоюп аңлаңлар!

Йәр йүзидә туруватқанлар, қулақ селиңлар!

3Мәйли аддий пухра, я есилзадиләр,

Я бай, я гадайлар болсун, һәммиңлар аңлаңлар!

4Ағзим даналиқни сөзләйду,

Дилим әқилгә уйғун ишларни ойлап чиқиду. 1

5Қулиқим һекмәтлик тәмсилни зән қоюп аңлайду,

Чилтар челип сирлиқ сөзни ечип беримән. 2

6Еғир күнләрдә, мени қилтаққа чүшүрмәкчи болғанларниң қәбиһликлири әтрапимда болсиму,

Мән немишкә қорқидикәнмән?

7Улар байлиқлириға тайиниду,

Мал-мүлүклириниң зорлуғи билән чоңчилиқ қилиду;

8-10Инсан мәңгүгә яшап,

Гөр-һаңни көрмәслиги үчүн,

Һеч ким өз бурадәриниң һаятини пул билән қайтурувалалмайду;

Вә яки Худаға униң җенини қутулдурғидәк бани берәлмәйду;

(Чүнки униң җениниң баһаси интайин қиммәт,

Вә бу баһа бойичә болғанда, мәңгүгә қәриз тапшуруши керәктур) 3

11Һәммигә аянки, данишмән адәмләрму өлиду;

Һәммә адәм билән тәң, надан вә һамақәтләр биллә һалак болиду,

Шундақла улар мал-дуниясини өзгиләргә қалдуруп кетиду.

12Уларниң көңлидики ой-пикирләр шундақки:

«Өй-имаритимиз мәңгүгә,

Макан-туралғулиримиз дәвирдин-дәвиргичә болиду»;

Улар өз йәрлиригә исимлирини нам қилип қойиду. 4

13Бирақ инсан өзиниң нам-иззитидә туривәрмәйду,

У һалак болған һайванлардәк кетиду.

14Уларниң мошу йоли дәл уларниң наданлиғидур;

Лекин уларниң кәйнидин дунияға кәлгәнләр, йәнила уларниң ейтқан сөзлиригә апирин оқуйду.

Селаһ.

15Улар қойлардәк тәһтисараға ятқузулиду;

Өлүм уларни өз озуғи қилиду;

Әтиси сәһәрдә дуруслар уларниң үстидин һөкүм жүргүзиду;

Уларниң гөзәллиги чиритилишқа тапшурулиду;

Тәһтисара болса уларниң һәйвәтлик маканидур! 5 6

16Бирақ Худа җенимни тәһтисараниң илкидин қутқузиду;

Чүнки У мени қобул қилиду.

Селаһ.

17Бириси бейип кетип,

Аилә-җәмәтиниң абройи өсүп кәтсиму,

Қорқма;

18Чүнки у өлгәндә һеч нәрсисини елип кетәлмәйду;

Униң шөһрити униң билән биллә гөргә чүшмәйду.

19Гәрчә у өмүр бойи өзини бәхитлик чағлиған болсиму,

(Бәрһәқ, кишиләр ронақ тапқиниңда, әлвәттә сени һаман махтайду)

20Ахири берип, у йәнила ата-бовилириниң йениға кетиду;

Улар мәңгүгә йоруқлуқни көрәлмәйду.

21Инсан иззәт-абройда болуп, лекин йорутулмиса,

Һалак болидиған һайванларға охшаш болиду, халас.