Зәбур 29

29-күй •••• Пәрвәрдигарниң Давутниң керилип кәткәнлигини җазалап, андин сақайтиши

1-2Муқәддәс ибадәтханини Худаға аташни тәбрикләп, Давут язған күй: —

Мән Сени алий дәп улуқлаймән, и Пәрвәрдигар,

Чүнки Сән мени пәстин жуқури көтәрдиң,

Дүшмәнлиримни үстүмдин хошалландурмидиң.

3И Пәрвәрдигар Худайим, мән Саңа налә көтәрдим,

Сән мени сақайттиң.

4И Пәрвәрдигар, Сән тәһтисарадин җенимни елип чиқтиң,

Һаңға чүшидиғанлар арисидин маңа һаят берип сақлидиң.

5Пәрвәрдигарға күй ейтиңлар, и Униң ихласмән бәндилири,

Униң пак-муқәддәслигини яд етип тәшәккүр ейтиңлар. 1

6Чүнки Униң ғәзиви дәқиқидә өтүп кетиду,

Шапаити болса өмүрвайәт болиду;

Жиға-зерә кечичә қонуп қалсиму,

Хошаллиқ таң сәһәр билән тәң келиду.

7Мән болсам өз раһәт-парағитимдә: «Мәңгүгә тәврәнмәй муқим туримән» — дедим.

8Пәрвәрдигар, шапаитиң билән, мениң теғимни мустәһкәм турғузған едиң;

Амма Сән дидариңни қачуруп йошурдуң;

Мән алақзадә болуп кәттим;

9Мән Саңа налә-пәряд көтәрдим, и Пәрвәрдигар;

Мән Сән Рәбгә илтиҗа қилдим: —

10— Мениң қеним төкүлүп, һаңға кирсәм немә пайдиси бардур?

Топа-чаң Сени мәдһийиләмду? У һәқиқитиңни җакалаламду? 2

11Аңлиғайсән, и Пәрвәрдигар, маңа шәпқәт көрсәткәйсән;

И Пәрвәрдигар, маңа ярдәмдә болғайсән!

12Сән матәм қайғусини уссул ойнашларға айландурдуң;

Һазилиқ бөз кийимимни салдуруветип,

Маңа хошаллиқни бәлвағ қилип бағлидиң;

13Шуңа мениң роһум сүкүт қилмай,

Саңа күйләр оқусун!

И Пәрвәрдигар, мениң Худайим, Саңа әбәдил-әбәткичә тәшәккүрләрни ейтимән! 3