Зәбур 100

100-күй •••• Адил падиша болушқа бәл бағлаш

1Давут язған күй: —

Мән өзгәрмәс муһәббәт һәм адаләт тоғрилиқ нахша ейтимән,

Сени, и Пәрвәрдигар, нахшилар билән күйләймән.

2Мән мукәммәл йолда еһтият билән иш көримән;

Сән қачанму йенимға келисән!?

Өз өй-ордамда сап көңүл билән жүримән.

3Һеч пасиқ нәрсини көз алдимға кәлтүрмәймән,

Йолдин чәтнигәнләрниң қилмишлириға нәпрәтлинимән;

Бундақлар маңа һеч йепишмас әсла.

4Әгир көңүл мениңдин жирақ кетиду,

Һеч рәзилликни тонуғум йоқтур.

5Кимки өз йеқининиң кәйнидин төһмәт қилған болса,

Мән уни йоқитимән;

Нәзири үстүн, дили тәкәббур адәмни мән сиғдурмаймән;

6Көзлирим зиминдики мөминләрдидур,

Улар ордамда мән билән биллә турсун!

Ким мукәммәл йолда маңса, у мениң хизмитимдә болиду.

7Алдамчилиқ жүргүзгәнләрниң өй-ордамда орни болмайду,

Ялған сөзлигәнләр көз алдимда турмайду.

8Пәрвәрдигарниң шәһиридин яманлиқ қилғучиларни үзүп ташлаш үчүн,

Һәр сәһәрдә зиминдики барлиқ рәзил адәмләрни йоқитимән. 1