Чөл-баявандики сәпәр 23

Балақ билән Балаамниң қурбанлиқ сунуши

1Балаам Балаққа: —

Сили мошу йәргә маңа йәттә қурбангаһ яситип бәрсилә, мошу йәргә йәнә йәттә буқа билән йәттә қошқарму һазирлап бәрсилә, — деди. 2Балақ Балаамниң дегинидәк қилип бәрди; Балақ билән Балаам иккиси һәр бир қурбангаһқа қурбанлиқ қилишқа бирдин буқа билән бирдин қошқар сунди. 3Балаам Балаққа: —

Сили өз көйдүрмә қурбанлиқлириниң йенида турсила, мән алдиға баримән, Пәрвәрдигар мениң билән көрүшүшкә келәмдикин? У маңа немә дәп көрсәтмә бәрсә, мән өзлиригә шуни дәп беримән, — деди вә бир дөңгә чиқти.

4Худа Балаам билән көрүшти; Балаам Худаға: —

Мән йәттә қурбангаһ һазирлаттим, һәр бир қурбангаһқа қурбанлиқ сүпитидә бирдин буқа билән бирдин қошқар сундум, — деди. 5Пәрвәрдигар Балаамниң ағзиға бир сөзни селип: — Балақниң йениға қайтип берип униңға мундақ, мундақ дегин, — деди. 6Шуниң билән у Балақниң йениға қайтип барди. Мана, у вә Моабниң барлиқ әмирлири униң көйдүрмә қурбанлиғиниң йенида туратти.

Балаамниң биринчи қетим бешарәт бериши

7Балаам калам сөзини ағзиға елип мундақ деди: —

Балақ мени Арам дегән жуттин,

Моаб шаһи Балақ мени мәшриқ тағлиридин елип келип,

Мундақ деди: —

Кәл, мениң үчүн Яқупни қарғиғин.

Кәл, Исраилни раса бир сөкүп әйиплигин. 1

8Тәңри Өзи қарғимиған бирәвни мән қандақ қарғай?

Пәрвәрдигар Өзи сөкүп әйиплимигән бирәвни мән қандақ сөкүп әйипләй?

9Мән қорам ташларниң чоққилирида туруп уни көрмәктимән,

Дөңләрдә туруп униңға нәзәр салмақтимән;

Мана, улар йәккә яшайдиған бир қовм,

Улар башқа қовмларниң қатарида саналмайду. 2

10Яқупниң топилирини ким һесаплап чиқалайду?

Һәтта Исраилниң төрттин бириниму ким санап чиқалайду?

Мениң җеним һәққанийниң өлүмидәк өлсун,

Мениң ахирим униңкидәк болғай! 3

11Балақ Балаамға қарап: —

Сән маңа немә қиливатисән?! Мән сени дүшмәнлиримни қарғап беришкә чақиритқан турсам, мана сән әксичә пүтүнләй уларға амәт тилидиң! — деди.

12— Пәрвәрдигарниң ағзимға салғинини йәткүзүшкә көңүл қоймисам боламти? — дәп җавап бәрди Балаам.

13Балақ Балаамға: — Мениң билән биллә башқа бир йәргә барсила, уларни шу йәрдин көрәләйла; бирақ уларниң һәммисини әмәс, уларниң чегаридики бир қисминила көрәләйла; сили шу йәрдә туруп уларни мән үчүн қарғап бәрсилә, — деди.

14Шуниң билән Балақ Балаамни «Зофимниң даласи»ға, Писгаһ теғиниң чоққисиға башлап берип, шу йәрдә йәттә қурбангаһ салдуруп, һәр бир қурбангаһқа қурбанлиқ сүпитидә бирдин буқа, бирдин қошқар сунди. 4 15Балаам Балаққа: —

Сили мошу йәрдә өзлириниң көйдүрмә қурбанлиқлириниң йенида туруп турсила, мән аву яққа берип көрүшүп келәй, — деди. 5 16Пәрвәрдигар Балаам билән көрүшүп, униң ағзиға бир сөзни селип: —

Сән Балақниң йениға қайтип униңға мундақ, мундақ дегин, — деди. 6 17Балаам Балақниң йениға қайтип кәлгәндә, мана, у вә Моабниң барлиқ әмирлири униң көйдүрмә қурбанлиғиниң йенида туратти.

— Пәрвәрдигар немә деди? — дәп сориди Балақ.

Балаамниң иккинчи қетим бешарәт бериши

18Балаам калам сөзини ағзиға елип мундақ деди: —

«Һәй Балақ, сән қопуп аңлиғин,

Аһ , Зиппорниң оғли, маңа қулақ салғин.

19Тәңри инсан әмәстур, У ялған ейтмайду,

Яки адәм балисиму әмәстур, У пушайман қилмайду.

У дегән екән, ишқа ашурмай қаламду?

У сөз қилған екән, вуҗудқа чиқармай қаламду? 7

20Мана, маңа «бәрикәтлә» дәп тапшурулди,

У бәрикәтлигән екән, буни мән яндуралмаймән.

21У Яқупта һеч гуна көрмигән,

Исраилда наһәқлиқни учратмиған.

Худаси Пәрвәрдигар униң билән биллә,

Падишаһниң тәнтәнә авази униң арисидидур. 8 9

22Тәңри уни Мисирдин елип чиққан;

Униңда явайи калиниңкидәк күч бардур. 10 11

23Чүнки Яқупларға әпсун карға кәлмәйду,

Исраилларғиму пал карға кәлмәйду.

Вақти-саити кәлгәндә,

Яқуп билән Исраил тоғрисида: —

«Тәңри нәқәдәр карамәт иш қилип бәргән-һә!»

Дәп җакаланмай қалмайду!

24Мана, бу қовм чиши ширдәк қопиду,

Әркәк ширдәк қәддини руслайду;

Өзи овлиған овни йемигичә,

Өлтүргәнләрниң қенини ичмигичә,

Һәргиз ятмайду!».

25Балақ Балаамға: — Болди, сили уларни азрақму қарғимисила, уларға амәтму тилимисилә! — деди.

26Балаам Балаққа җавап қилип: — Мән силигә: — «Пәрвәрдигарниң маңа ейтқанлириниң һәммисигә әмәл қилмисам болмайду» дегән әмәсмидим? — деди.

Балаамниң үчинчи қетим бешарәт бериши

27Балақ Балаамға: — Кәлсилә, мән силини башқа бир йәргә апирай, Худаниң нәзиридә сили шу йәрдә туруп уларни қарғашлири мувапиқ тепилармекин? — деди. 28Шуниң билән Балақ Балаамни башлап, чөл-баяванға қарайдиған Пеор теғиниң чоққисиға кәлди.

29Балаам Балаққа: — Сили бу йәрдә маңа йәттә қурбангаһ салдуруп бәрсилә, йәттә буқа билән йәттә қошқарму тәйярлап бәрсилә, — деди. 30Балақ Балаамниң дегинидәк қилди, һәр бир қурбангаһқа бирдин буқа билән бирдин қочқар сунди.