Микаһ 7

Пәйғәмбәрниң азаплинишлири

1Мениң һалимға вай! Чүнки мән худди яздики мевиләр жиғилип,

Үзүм һосулидин кейинки васаңдин кейин ач қалған бирисигә охшаймән,

Йегидәк сапақ йоқтур;

Җеним тәшна болған тунҗа әнҗир йоқтур!

2Ихласмән киши зиминдин йоқап кәтти,

Адәмләр арисида дурус бирисиму йоқтур;

Уларниң һәммиси қан төкүшкә пайлимақта,

Һәр бири өз қериндишини тор билән овлайду. 1

3Рәзилликни пухта қилиш үчүн,

Икки қоли униңға тәйярланған;

Әмир «инъам»ни сорайду,

Сорақчиму шундақ;

Мөтивәр җанаб болса өз җениниң нәпсини ашкарә ейтип бериду;

Улар җәм болуп рәзилликни тоқушмақта. 2 3

4Уларниң әң есили худди җиғандәк,

Әң дуруси болса, шохилиқ тосуқтин бәттәрдур.

Әнди күзәтчилириң қорқуп күткән күн,

Йәни Худа саңа йеқинлап җазалайдиған күни йетип кәлди;

Уларниң алақзадә болуп кетидиған вақти һазир кәлди. 4

5Үлпитиңгә ишәнмә,

Җан достуңға таянма;

Ағзиңниң ишигини қучиғиңда ятқучидин йепип жүр.

6Чүнки оғул атисиға беһөрмәтлик қилиду,

Қиз анисиға,

Келин қейн анисиға қарши қозғилиду;

Кишиниң дүшмәнлири өз өйидики адәмлиридин ибарәт болиду. 5

7Бирақ мән болсам, Пәрвәрдигарға қарап үмүт бағлаймән;

Ниҗатимни бәргүчи Худани күтимән;

Мениң Худайим маңа қулақ салиду.

Ахирқи заман тоғрилиқ үмүт — Худаниң «қалдиси» сөз қилиду

8Маңа қарап хуш болуп кәтмә, и дүшминим;

Гәрчә мән жиқилип кәтсәмму, йәнә қопимән;

Қараңғулуқта олтарсам, Пәрвәрдигар маңа йоруқлуқ болиду. 6

9Мән Пәрвәрдигарниң ғәзивигә чидап туримән —

Чүнки мән Униң алдида гуна садир қилдим —

У мениң дәвайимни сорап, мән үчүн һөкүм чиқирип жүргүзгичә күтимән;

У мени йоруқлуққа чиқириду;

Мән Униң һәққанийлиғини көримән. 7

10Вә мениң дүшминим буни көриду,

Шуниң билән маңа: «Пәрвәрдигар Худайиң қени» дегән аялни шәрмәндилик басиду;

Мениң көзүм униң мәғлубийитини көриду;

У кочидики патқақтәк дәссәп чәйлиниду. 8

Худаниң җавави

11— Сениң там-сепиллириң қурулидиған күнидә,

Шу күнидә саңа бекитилгән пасилиң жирақларға йөткилиду.

12Шу күнидә улар йениңға келиду;

— Асурийәдин, Мисир шәһәрлиридин,

Мисирдин Әфрат дәриясиғичә, деңиздин деңизғичә вә тағдин тағқичә улар йениңға келиду.

13Бирақ йәр йүзи болса өзиниң үстидә туруватқанлар түпәйлидин,

Йәни уларниң қилмишлириниң мевиси түпәйлидин харабә болиду. 9

Худаниң «қалдиси»ниң дуаси

14— Өз хәлқиңни, йәни орманда, Кармәл оттурисида ялғуз туруватқан Өз мирасиң болған падини,

Таяқ-һасаң билән озуқландурғайсән;

Қедимки күнләрдикидәк,

Улар Башан һәм Гилеад чимәнзарлирида қайтидин озуқлансун! 10 11

Худаниң җавави

15— Сән Мисир зиминидин чиққан күнләрдә болғандәк,

Мән уларға карамәт ишларни көрситип беримән. 12

16Әлләр буни көрүп барлиқ һәйвисидин хиҗил болиду;

Қолини ағзи үстигә япиду,

Қулақлири гас болиду;

17Улар иландәк топа-чаңни ялайду;

Йәр йүзидики өмилигүчиләрдәк өз төшүклиридин титригән пети чиқиду;

Улар қорқуп Пәрвәрдигар Худайимизниң йениға келиду,

Вә сениң түпәйлиңдинму қорқиду. 13

18Қәбиһликни кәчүридиған,

Өз мираси болғанларниң қалдисиниң итаәтсизлигидин өтидиған Тәңридурсән,

У аччиғини мәңгүгә сақлавәрмәйду,

Чүнки У меһир-муһәббәтни хошаллиқ дәп билиду.

Ким саңа тәңдаш илаһдур? 14 15

19— У йәнә бизгә қарап ичини ағритиду;

Қәбиһликлиримизни У дәссәп чәйләйду;

Сән уларниң барлиқ гуналирини деңиз тәглиригә ташлайсән.

20— Сән қедимки күнләрдин бери ата-бовилиримизға қәсәм қилған һәқиқәт-садақәтни Яқупқа,

Өзгәрмәс муһәббәтни Ибраһимға йәткүзүп көрситисән.