Йәрәмияниң жиға-зарлири 3

3-мунаҗат — Җаза вә үмүт •••• Азап тартқучи дәрд-әләм төкиду

1|א| (Аләф) Мән униң ғәзәп тайиғини йәп җәбир-зулум көргән адәмдурмән. 1

2Мени У һайдивәтти,

Нурға әмәс, бәлки қараңғулуққа маңдурди;

3Бәрһәқ, У күн бойи қолини маңа қайта-қайта һуҗум қилдурди;

4|ב| (Бәт) Әтлиримни вә терилиримни қақшал қиливәтти,

Сүйәклиримни сундурувәтти.

5У маңа муһасирә қурди,

Өт сүйи вә җапа билән мени қапсивалди.

6У мени өлгили узун болғанлардәк қап қараңғу җайларда турушқа мәҗбур қилди.

7|ג| (Гимәл) У мени чиқалмайдиған қилип читлап қоршивалди;

Зәнҗиримни еғир қилди.

8Мән вақирап нида қилсамму,

У дуайимни һеч иштимиди.

9У йоллиримни җипсилашқан таш там билән тосувалди,

Чиғир йоллиримни әгир-тоқай қиливәтти.

10|ד| (Даләт) У маңа пайлап ятқан ейиқтәк,

Пистирмида ятқан ширдәктур.

11Мени йоллиримдин бурап титма-титма қилди;

Мени түгәштүрди.

12У оқясини керип,

Мени оқиниң қариси қилди.

13|ה| (Хе) Оқденидики оқларни бөрәклиримгә санҗитқузди. 2

14Мән өз хәлқимгә рәсва объекти,

Күн бойи уларниң мәсқирә нахшисиниң нишани болдум.

15У маңа зәрдабни тойғичә жутқузуп,

Кәкрә сүйини тойғичә ичкүзди.

16|ו| (Вав) У чишлиримни шеғил ташлар билән чеқивәтти,

Мени күлләрдә түгүлдүрди;

17Җеним тинич-хатирҗәмликтин жирақлаштурулди;

Арамбәхшниң немә екәнлигини унтуп кәттим. 3

18Мән: «Дәрманим қалмиди, Пәрвәрдигардин үмүтүм қалмиди» — дедим.

19|ז| (Заин) Мениң хар қилинғанлиримни, сәргәрдан болғанлиримни,

Әмән вә өт сүйини йәп-ичкинимни есиңгә кәлтүргәйсән! 4

20Җеним буларни һәрдайим әсләватиду,

Йәргә кирип кәткидәк болмақта.

21Лекин шуни көңлүмгә кәлтүрүп әсләймәнки,

Шуниң билән үмүт қайтидин яниду, — 5

22|ח| (Хәт) Мана, Пәрвәрдигарниң өзгәрмәс меһриванлиқлири! Шуңа биз түгәшмидуқ;

Чүнки Униң рәһимдиллиқлириниң айиғи йоқтур; 6 7

23Улар һәр сәһәрдә йеңилиниду;

Сениң һәқиқәт-садиқлиғиң толиму молдур! 8

24Өз-өзүмгә: «Пәрвәрдигар мениң несивәмдур;

Шуңа мән Униңға үмүт бағлаймән» — дәймән. 9

25|ט| (Тәт) Пәрвәрдигар Өзини күткәнләргә,

Өзини издигән җан егисигә меһривандур;

26Пәрвәрдигарниң ниҗатини күтүш,

Уни сүкүт ичидә күтүш яхшидур. 10

27Адәмниң яш вақтида боюнтуруқни көтириши яхшидур. 11

28|י| (Йод) У йеганә болуп сүкүт қилип олтарсун;

Чүнки Рәб буни униңға жүклиди.

29Йүзини топа-тупраққа тәккүзсун,

— Еһтимал, үмүт болуп қалар? 12 13

30Мәңзини урғучиға тутуп бәрсун;

Тил-аһанәтләрни тойғичә ишитсун!

31|כ| (Каф) Чүнки Рәб әбәдил-әбәт инсандин ваз кәчмәйду;

32Азар бәргән болсиму,

Өзгәрмәс меһриванлиқлириниң моллуғи билән ичини ағритиду;

33Чүнки У инсан балилирини хар қилишни яки азаплашни халиған әмәстур.

34|ל| (Ламәд) Йәр йүзидики барлиқ әсирләрни аяқ астида янҗишқа,

35Һәммидин Алий Болғучиниң алдида адәмни өз һәққидин мәһрум қилишқа,

36Инсанға өз дәвасида увал қилишқа, — Рәб буларниң һәммисигә гувачи әмәсму?

37|מ| (Мәм) Рәб уни буйрумиған болса,

Ким дегинини әмәлгә ашуралисун? 14

38Күлпәтләр болсун, бәхит-саадәт болсун, һәммиси Һәммидин Алий Болғучиниң ағзидин кәлгән әмәсму? 15

39Әнди тирик бир инсан немә дәп ағриниду,

Адәм балиси гуналириниң җазасидин немә дәп вайсайду? 16

40|נ| (Нун) Йоллиримизни тәкшүрүп синап биләйли,

Пәрвәрдигарниң йениға йәнә қайтайли;

41Қоллиримизни көңлимиз билән биллә әрштики Тәңригә көтирәйли!

42Биз итаәтсизлик қилип сәндин йүз өридуқ;

Сән кәчүрүм қилмидиң.

43|ס| (Самәқ) Сән өзүңни ғәзәп билән қаплап, бизни қоғлидиң;

Сән өлтүрдүң, һеч рәһим қилмидиң.

44Сән Өзүңни булут билән қаплиғансәнки,

Дуа-тилавәт униңдин һеч өтәлмәс.

45Сән бизни хәлиқләр арисида дашқал вә ниҗасәт қилдиң.

46|פ| (Пе) Барлиқ дүшмәнлиримиз бизгә қарап ағзини йоған ечип мазақ қилди;

47Үстимизгә чүшти алақзадилик вә ора-қапқан,

Вәйранчилиқ һәм һалакәт.

48Хәлқимниң қизи набут болғини үчүн,

Көзүмдин яшлар өстәң болуп ақмақта.

49|ע| (Айин) Көзүм яшларни үзүлмәй төкүватиду,

Улар һеч тохталмайду,

50Таки Пәрвәрдигар асманлардин төвәнгә нәзәр селип һалимизға қариғичә.

51Мениң көзүм Роһумға азап йәткүзмәктә,

Шәһиримниң барлиқ қизлириниң Һали түпәйлидин.

52|צ| (Тсадә) Маңа сәвәпсиз дүшмән болғанлар,

Мени қуштәк һәдәп овлап кәлди.

53Улар орида җенимни үзмәкчи болуп,

Үстүмгә ташни чөриди.

54Сулар бешимдин тешип ақти;

Мән: «Үзүп ташландим!» — дедим. 17

55|ק| (Коф) Һаңниң түвлиридин намиңни чақирип нида қилдим, и Пәрвәрдигар;

56Сән авазимни аңлидиң;

Қутулдурушқа нидайимға қулиқиңни йопурувалмиғин!

57Саңа нида қилған күнидә маңа йеқин кәлдиң,

«Қорқма» — дедиң.

58|ר| (Рәш) И Рәб, җенимниң дәвасини Өзүң соридиң;

Сән маңа һәмҗәмәт болуп һаятимни қутқуздуң.

59И Пәрвәрдигар, маңа болған уваллиқни көрдүңсән;

Мән үчүн һөкүм чиқарғайсән;

60Сән уларниң маңа қилған барлиқ өчмәнликлирини,

Барлиқ қәстлирини көрдуңсән.

61|ש| (Шийн) И Пәрвәрдигар, уларниң аһанәтлирини,

Мени барлиқ қәстлигәнлирини аңлидиңсән,

62Маңа қарши турғанларниң шивирлашлирини,

Уларниң күн бойи кәйнимдин кусур-кусур қилишқанлирини аңлидиңсән.

63Олтарғанлирида, турғанлирида уларға қариғайсән!

Мән уларниң мәсқирә нахшиси болдум.

64|ת| (Тав) Уларниң қоллири қилғанлири бойичә, и Пәрвәрдигар, бешиға җаза яндурғайсән;

65Уларниң көңүллирини каҗ қилғайсән!

Бу сениң уларға чүшидиған ләнитиң болиду!

66Ғәзәп билән уларни қоғлиғайсән,

Уларни Пәрвәрдигарниң асманлири астидин йоқатқайсән!