Йоел 2

Чекәткиләрниң вәйранчилиғи

1Зион теғида канай челиңлар,

Муқәддәс теғимда агаһ сигналини аңлитиңлар;

Зиминда турғучи һәммәйлән дир-дир титрисун;

Чүнки Пәрвәрдигарниң күни келиду, у йеқиндидур. 1 2

2У күн болса қараңғу һәм сүр күн,

Булутлар қапланған һәм қапқараңғу зулмәт күн, — таң сәһәр тағлар үстигә йейилғандәк,

Зор һәм күчлүк бир хәлиқ келиду;

Уларға охшаш болғучилар болуп бақмиған,

Улардин кейинму, дәвирдин-дәвиргә йәнә болмайду.

3Уларниң алдида көйдүргүчи от маңиду,

Уларниң кәйнидә болса бир ялқун көйдүрүп өтиду;

Келиштин бурун зимин «Ерәм бағчиси»дәк,

Бирақ уларниң тапини тәккәндин кейин гүл-гиясиз чөл-баяван болиду;

Бәрһәқ, улардин һеч немә қечип қутулалмайду.

4Уларниң қияпити атқа охшайду,

Атлиқ ләшкәрдәк чапиду.

5Җәң һарвулири гүлдүрлигәндәк сада билән улар тағ чоққилиридин сәкрәп өтиду;

Пахални параслап көйдүргән от авазидәк тараслап маңиду,

Дәбдәбилик сәп түзәп турған күчлүк қошундәк жүриду,

6Уларниң алдида әлләр қаттиқ азаплиниду,

Һәммә чирай татирип кетиду.

7Улар палванлардәк жүгүриду;

Җәңчиләрдәк сепилдин артилип өтиду;

Һәммиси өз алдиға қарап жүрүш қилиду;

Сәплирини һеч бузмайду.

8Һеч қайсиси өз қериндишини қистимайду;

Һәр қайсиси өз йолида маңиду;

Қуралларға етилсиму, яриланмай өтүп маңиду; 3

9Шәһәрниң һәммә йеригә чепишиду;

Сепил үстидә жүгүрүп жүриду;

Өйләргә ямишип чиқиду;

Деризиләрдин оғридәк кириду.

10Улар алдида йәр-зиминни титрәк басиду,

Асманлар тәвринип кетиду;

Қуяш һәм ай қараңғулишип кетиду,

Юлтузлар җуласини қайтурувалиду. 4

11Пәрвәрдигар Өз қошуни алдида авазини қоюветиду,

Чүнки Униң баргаһи паянсиздур;

Униң сөзини орунлиғучи күчлүктур;

Чүнки Пәрвәрдигарниң күни улуқ, интайин дәһшәтликтур;

Ким уни көтирәлисун? 5

12Бирақ һәтта һазирму, — дәйду Пәрвәрдигар,

— Чин көңлүңләр билән, розилар билән, жиғилар билән матәм тутуп Мениң йенимға қайтип келиңлар; 6

13Кийим-кечигиңларни әмәс, бәлки жүрәк-бағриңларни тилип,

Пәрвәрдигар Худайиңларниң йениға қайтип бериңлар;

Чүнки У меһир-шәпқәтлик һәм рәһимдил,

Асан ғәзәпләнмәйду, зор меһир-муһәббәтликтур,

Яманлиқтин янидиған Худадур. 7 8

14Ким билиду, У җазалаштин йенип, рәһим қилип бирәр бәрикәтни,

Пәрвәрдигар Худайиңларға сунғидәк бирәр ашлиқ һәдийәси һәм шарап һәдийәсини қалдуруп кетәмду техи? 9

15Зион теғида канай челиңлар,

«Роза тутайли» дәп Худаға мәхсус бир мәзгилни айриңлар,

Җамаәткә мәхсус жиғилимиз, дәп җакалаңлар; 10 11

16Әлни жиғиңлар, җамаәтни пакландуруңлар,

Ақсақалларни җәм қилиңлар, балиларни, емиватқанларниму жиғиңлар;

Той қиливатқан жигит өз өйидин,

Ятлиқ болидиған қиз һуҗрисидин чиқсун; 12

17Каһинлар, йәни Пәрвәрдигарниң хизмәтчилири айван билән қурбангаһ оттурисида жиға-зерә көтәрсун,

Улар ейтсунки, «И Пәрвәрдигар, Өз хәлқиңгә ичиңни ағритқайсән,

Өз мирасиңни хорлуқтин сақлап,

Уларни әлләргә сөз-чөчәк болушқа қоймиғайсән;

Әл-жутлар арисида: «Уларниң Худаси қени?» дейилмисун». 13 14

18Андин Пәрвәрдигар Өз зиминиға отлуқ муһәббитини,

Өз хәлқигә рәһим-шәпқәтни көрсәтти;

19Пәрвәрдигар җававән Өз хәлқигә мундақ деди: —

«Мана, Мән силәргә буғдай, йеңи шарап вә зәйтун мейини әвәтимән,

Силәр булардин қандурулисиләр;

Вә Мән силәрни қайтидин әлләр арисида шәрмәндә қилип қоймаймән; 15

20Һәм шималдин кәлгүчини силәрдин жирақ қилип,

Униң алди қисмини шәрқий деңизға,

Кәйни қисмини ғәрбий деңизға қоғливетимән;

Уни чөл бир зиминға һайдиветимән;

Униң сесиқлиғи пурап туриду,

Пасиқ һиди чиқиду;

Чүнки у «чоң ишларни қилғучимән» дәп өзини улуқ қилмақчи болиду. 16

21Қорқма, и зимин;

Шатлинип хошал бол;

Чүнки Пәрвәрдигар улуқ ишларни қилған. 17

22И даладики һайванлар, қорқмаңлар;

Чүнки чөллүктики от-чөпләр бәрқ урмақта;

Дәрәқ мевисини бәрмәктә,

Әнҗир дәриғи, үзүм тели толуқ һосул бериду.

23Һәм силәр, Зионниң балилири, шатлинип Пәрвәрдигар Худайиңлардин хурсән болуңлар;

Чүнки У һәққанийлиқ бойичә силәргә «авалқи ямғурлар»ни бериду;

У силәргә һөл-йеғин бериду,

Йәни башта болғандәк «авалқи ямғурлар» һәм «кейинки ямғурлар»ни яғдуриду. 18

24Хаманлар буғдайға толған болиду,

Идиш-күпләр йеңи шарап һәм майларға толуп ташиду.

25Вә Мән силәргә чекәткиләр, чекәткә личинкилири, «вәйранчи қурут»лар, «чишлигүчи қурут»лар,

Йәни Мән араңларға әвәткән улуқ қошунум йегән жилларни қайтуруп беримән; 19

26Силәр болушичә йәп, қандурулисиләр,

Шуниңдәк силәргә карамәт ишларни көрсәткән Пәрвәрдигар Худайиңларниң намини мәдһийиләйсиләр;

Шуниң билән Мениң хәлқим һәргиз йәнә хиҗаләткә қалмайду.

27Силәр Мениң Исраил ичидә турғанлиғимни,

Шундақла Мәнки Пәрвәрдигар силәрниң Худайиңлар екәнлигимни,

Мәндин башқа һеч ким болмайдиғанлиғини билисиләр;

Шуниң билән Мениң хәлқим һәргиз йәнә хиҗаләткә қалмайду.

28Һәм кейин, Мән Өз Роһумни барлиқ әт егилири үстигә қуйимән;

Силәрниң оғул-қизлириңлар бешарәт бериду,

Қерилириңлар аламәт чүшләрни көриду,

Жигитлириңлар ғайипанә аламәт көрүнүшләрни көриду; 20 21

29Бәрһәқ, шу күнләрдә қуллар үстигиму, дедәкләр үстигиму Роһумни қуйимән.

30Мән асманларда, зиминда карамәтләрни,

Қан, от, ис-түтәк түврүклирини көрситимән.

31Пәрвәрдигарниң улуқ һәм дәһшәтлик күни кәлмигичә,

Қуяш қараңғулуққа,

Ай қанға айландурулиду. 22

32Һәм шундақ әмәлгә ашурулидуки,

Пәрвәрдигарниң намини чақирип нида қилғанларниң һәммиси қутқузулиду;

Чүнки Пәрвәрдигар дегинидәк, Зион теғида һәм Йерусалимда,

Һәмдә Пәрвәрдигар чақирмақчи болған «қалдиси»лар үчүн қутқузуш-ниҗат болиду. 23 24