Йәрәмия 30

Худаниң хәлқигә тәсәлли, риғбәт вә үмүт бериш үчүн Йәрәмияниң китап йезиши

1Пәрвәрдигардин Йәрәмияға кәлгән сөз: — 1

2Исраилниң Худаси Пәрвәрдигар мундақ дәйду: — Мән саңа һазир дәйдиған мошу барлиқ сөзлиримни язмиға язғин; 2 3Чүнки мана, шундақ күнләр келидуки, — дәйду Пәрвәрдигар, — Мән хәлқим Исраил һәм Йәһудани сүргүнлүктин қайтуруп әслигә кәлтүримән, уларни ата-бовилириға тәқдим қилған зиминға қайтуримән, улар униңға егә болиду.

4Пәрвәрдигарниң Исраил тоғрилиқ вә Йәһуда тоғрилиқ дегән сөзлири төвәндикидәк: —

5Чүнки Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

Аңлитилиду алақзадилик һәм қорқунучлуқниң авази,

Болсун нәдә аман-течлиқ!

6Сораңлар, шуни көрүп беқиңларки, әр бала туғамду? Мән немишкә әнди толғаққа чүшкән аялдәк һәр бир әр кишиниң чатириқини қоли билән тутқанлиғини көримән? Немишкә йүзлири татирип кәткәнду? 3 7Айһай, шу күни дәһшәтликтур! Униңға һеч қандақ күн охшимайду; у Яқупниң азап-оқубәт күнидур; лекин у униңдин қутқузулиду. 4 5 8Шу күнидә әмәлгә ашурулидуки, — дәйду самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар, — Мән униң боюнтуруғини бойнуңдин елип сундуруветимән, асарәтлириңни бузуп ташлаймән, ят адәмләр уни иккинчи қуллуққа чүшүрмәйду. 6 9Шуниң орнида улар Пәрвәрдигар Худасиниң һәмдә Мән улар үчүн қайтидин тикләйдиған Давут падишасиниң қуллуғида болиду. 7 8

10Әнди сән, и қулум Яқуп, қорқма, — дәйду Пәрвәрдигар; — алақзадә болма, и Исраил; чүнки мана, Мән сени жирақ йәрләрдин, сениң нәслиңни сүргүн болған зиминдин қутқузимән; Яқуп қайтип келиду, арам тепип азатә туриду вә һеч ким уни қорқутмайду. 9 11Чүнки Мән сени қутқузуш үчүн сән билән биллидурмән, — дәйду Пәрвәрдигар; — Мән сени тарқитивәткән әлләрниң һәммисини түгәштүрсәмму, лекин сени пүтүнләй түгәштүрмәймән; пәқәт үстүңдин һөкүм чиқирип тәрбийә-савақ беримән; сени җазалимай қоюп қоймаймән. 10

Пәрвәрдигар Йәһуданиң ярисини сақайтиду

12Чүнки Пәрвәрдигар мундақ дәйду: Сениң зедәң давалиғусиз, сениң яраң болса интайин еғирдур. 11 13Сениң дәвайиңни сорайдиған һеч ким йоқ, яраңни таңғучи йоқтур, саңа шипалиқ дорилар йоқтур; 14сениң барлиқ ашнилириң сени унтуған; улар сениң һалиңни һеч соримайду. Чүнки Мән сени дүшмәндәк зәрб билән урғанмән, рәһимсиз бир залимдәк саңа савақ болсун дәп урғанмән; чүнки сениң қәбиһлигиң һәдди-һесапсиз, гуналириң һәддидин зиядә болған. 12 13 15Немишкә зедәң түпәйлидин, дәрд-әлимиң давалиғусиз болғанлиғи түпәйлидин пәряд көтирисән? Қәбиһлигиңниң һәдди-һесапсиз болғанлиғидин, гуналириң һәддидин зиядә болғанлиғидин, Мән шуларни саңа қилғанмән. 14

16Лекин сени жутувалғанларниң һәммиси жутувелиниду; сениң барлиқ күшәндилириң болса сүргүн болиду; сени булиғанларниң һәммиси булаң-талаң қилиниду; сени ов қилғанларниң һәммисини овлинидиған қилимән. 15 17Чүнки Мән саңа теңиқ теңип қойимән вә ярилириңни сақайтимән — дәйду Пәрвәрдигар; — чүнки улар сени: «Ғериб-бечарә, һеч ким һалини соримайдиған Зион дәл мошудур» дәп һақарәтлигән.

Пәрвәрдигар Исраил вә Йәһудани әслигә кәлтүриду

18Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

Мана, Мән Яқупниң чедирлирини сүргүнлүктин қайтуруп әслигә кәлтүримән,

Униң туралғулири үстигә рәһим қилимән;

Шәһәр харабилири һул қилинип қайтидин қурулиду,

Орда-қәлъә өз җайида йәнә адәмзатлиқ болиду. 16

19Шу җайлардин тәшәккүр күйлири вә шат-хурамлиқ садалири аңлиниду;

Мән уларни көпәйтимәнки, улар әнди азаймайду;

Мән уларниң һөрмитини ашуримән, улар һеч пәс болмайду. 17

20Уларниң балилири қедимдикидәк болиду; уларниң җамаити алдимда мәзмут турғузулиду;

Уларни хорлиғанларниң һәммисини җазалаймән.

21Уларниң беши өзлиридин болиду,

Уларниң һөкүм сүргүчиси өзлири оттурисидин чиқиду;

Мән уни өз йенимға кәлтүримән, шуниң билән у Маңа йеқин келиду;

Чүнки йенимға кәлгүчи җенини тәвәккүл қилғучи әмәсму? — дәйду Пәрвәрдигар. 18

22— Шуниң билән силәр Мениң хәлқим болисиләр,

Мән силәрниң Худайиңлар болимән. 19

23Мана, Пәрвәрдигардин чиққан бир боран-чапқун!

Униңдин қәһр чиқти;

Бәрһәқ, дәһшәтлик бир қара қуюн чиқип кәлди;

У пирқирап рәзилләрниң бешиға чүшиду. 20

24Көңлидики нийәтлирини ада қилип толуқ әмәл қилғичә,

Пәрвәрдигарниң қаттиқ ғәзиви янмайду;

Ахирқи күнләрдә силәр буни чүшинип йетисиләр.