Йәшая 44

Давами

1Бирақ һазир, и Яқуп Мениң қулум,

И Мениң таллиғиним Исраил, аңла! — 1

2Сени ясиған, балиятқудин тартипла сени шәкилләндүргән, саңа ярдәмдә болғучи Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

«Қорқма, и Мениң қулум Яқуп,

И Мениң таллиғиним «Йәшурун», қорқма! 2

3Чүнки Мән уссап кәткәнниң үстигә суни,

Қағҗирақ йәрниң үстигә кәлкүнләрни қуюп беримән;

Нәслиң үстигә Роһумни,

Пәрзәнтлириң үстигә бәрикитимни қуйимән; 3

4Улар юмран чөпләр арисидин,

Ериқ-өстәңләр бойидики мәҗнун таллардәк өсиду;

5Бириси: «Мән Пәрвәрдигарға тәвәмән» — дәйду,

Йәнә бириси болса Яқупниң исми билән өзини атайду;

Йәнә башқа бириси қоли билән: «Мән Пәрвәрдигарға тәвәмән» дәп язиду,

Шундақла Исраилниң исмини өзиниң исмигә яндаш қошиду. 4

6Исраилниң падишаси Пәрвәрдигар,

Йәни Исраилниң һәмҗәмәт-қутқузғучиси, самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

«Мән болсам Тунҗи һәм Ахиридурмән;

Мәндин башқа һеч илаһ йоқтур. 5

7Қени, ким Мениң қедимки хәлқимни тикләп бекиткинимдәк бир ишни җакалап, алдин-ала баян қилип, андин уни Мениң алдимға Мәндәк тикләп қоялайду?

Қени, ким кейинки ишларни, кәлгүсидә болидиған ишларни алдин-ала баян қилалисун! 6

8Қорқмаңлар, сарасимигә чүшүп кәтмәңләр!

Мән илгири мошуларни силәргә аңлитип, алдин баян қилған әмәсму?

Мошу тоғрилиқ силәр Мениң гувачилиримдурсиләр.

Мәндин башқа илаһ барму? Бәрһәқ, башқа Қорам Таш йоқ; һеч биридин хәвирим йоқтур. 7 8

9Оюлған мәбудни шәкилләндүргәнләрниң һәммисиниң әһмийити йоқ;

Уларниң әтиварлиған нәрсилириниң һеч пайдиси йоқтур;

Мошуларға болған «гувачилар» болса, өзлири қариғу, һеч немини билмәс;

Дәрвәқә нәтиҗиси уларниң өзлиригә шәрмәндиликтур.

10Ким бир «илаһ»ни шәкилләндүргән болса,

Һеч пайдиси йоқ бир мәбудни қуйған, халас!

11Мәбудниң барлиқ һәмраһлири шәрмәндә болиду;

Мәбудни ясиғучилар болса адәмдур, халас;

Уларниң һәммиси жиғилип, орнидин туруп көрсун,

Улар қорқушуп, шәрмәндичиликтә қалиду. 9 10

12Мана төмүрчи сайманлирини қолиға елип,

Чоғлар үстидә мошу нәрсини базғанлири билән соқуп шәкилләндүриду;

Андин у күчлүк қоли билән униңға ишләйду;

Бирақ униң қосиғи ечип мағдуридин қалиду;

Су ичмәй у һалсизлинип кетиду. 11

13Яғаччи болса яғач үстигә өлчәш жипини тартиду;

У қәләм билән үстигә әндизә сизиду;

Уни рәндә билән рәндиләйду;

У йәнә пәрка билән сизип җиҗайду;

Ахирда у уни адәмниң гөзәллигигә охшитип инсан тәқи-турқини шәкилләндүриду;

Шуниң билән у өйдә турушқа тәйяр қилиниду.

14Мана у бир күни өзи үчүн кедир дәрәқлирини кесишкә чиқиду!

(У әслидә арча вә дуб дәрәқлирини елип өзи үчүн орманлиқ арисиға тикип чоң қилған еди;

У қариғайму тиккән еди, ямғур уни үндүрди).

15Мошу яғачлардин отун елиниду;

Бириси униңдин елип, иссиниду;

Мана, у от йеқип, нан йеқиватиду;

У йәнә униңдин елип бир илаһни ясайду һәм униңға ибадәт қилиду;

Уни оюлған мәбуд қилип униңға баш уриду.

16Демәк, йеримини отта көйдүрүветиду;

Йерими билән гөш йәйду;

У кавап қилип қанғичә йәйду;

Бәрһәқ, у иссинип, өз-өзигә: —

«Аһ, раһәтлинип иссиндиммән, отни көрүватимән!» — дәйду.

17Бирақ қалғини билән у бир илаһни ясайду;

Бу униң мәбуди болиду;

У униң алдиға жиқилип ибадәт қилиду;

У униңға дуа қилип: «Мени қутқузғайсән;

Чүнки сән мениң илаһимдурсән» — дәйду. 12

18Бу кишиләр һеч билмәйду, һеч чүшәнмәйду;

Чүнки у уларни көрмисун дәп көзлирини,

Уларни чүшәнмисун дәп көңлини сугақ билән сугивәткән. 13

19Улардин һеч биридә мошуларни көңлигә кәлтүрүп: —

«Яғачниң йеримини мән отта көйдүрдүм,

Йериминиң чоғлири үстидә мән нан яқтим;

Мән кавапму қилип йәвалдим;

Қалғинини бир ләнәтлик нәрсә қиламтим?

Мән бир парчә яғачқа баш урамтим!» — дегудәк һеч билим яки йорутулуш йоқтур.

20Униң йегини күлләрдур!

Униң көңли езиқтурулған! У өз-өзини аздурди!

Шуниң билән у өзиниң җенини қутқузалмайду,

Яки: «Мениң оң қолумда бир сахтилиқ бар әмәсму?» — дейәлмәйду. 14

21Мошу ишларни есиңдә тут, и Яқуп,

И Исраил, чүнки сән Мениң қулумдурсән;

Мән сени ясап шәкилләндүрдүм;

Сән Мениң қулумдурсән, и Исраил,

Сән Мениң есимдин һеч чиқмайсән!

22Итаәтсизликлириңни булутни өчүрүвәткәндәк,

Гуналириңни туманни өчүрүвәткәндәк өчүрүвәттим;

Мениң йенимға қайтип кәл;

Чүнки Мән сени һәмҗәмәтлик қилип һөрлүккә сетивалдим.

23И асманлар, нахша ейтиңлар, чүнки Пәрвәрдигар шу ишни қилған!

И йәрниң тәглири, шатлинип, яңраңлар!

И тағлар, орманлар вә улардики һәр бир дәрәқләр,

Яңритип нахшилар ейтиңлар!

Чүнки Пәрвәрдигар Яқупни һәмҗәмәтлик қилип һөрлүккә сетивалди,

У Исраил арқилиқ гөзәллигини көрситиду!».

Чоң қутулуш •••• Қорәш падишаниң вәзиписи

24«Сениң Һәмҗәмәт-Қутқузғучиң болған, сени балиятқуда ясап шәкилләндүргән Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

Мән болсам һәммини Яратқучи,

Асманларни ялғуз кәргәнмән,

Өз-өзүмдинла йәр-зиминни яйған Пәрвәрдигардурмән; 15

25(У болса ялған пәйғәмбәрләрниң бешарәтлирини бекар қилғучи,

Палчиларни қаймуқтурғучи,

Даналарни йолидин яндурғучи,

Уларниң билимлирини наданлиққа айландурғучи;

26Өз қулиниң сөзини әмәлгә ашурғучи,

Расул-әлчилириниң несиһәтлирини мувәппәқийәтлик қилғучи,

Йерусалимға: «Сән аһалилик болисән»,

Йәһуда шәһәрлиригә: «Қайтидин қурулисиләр; харабәңларни әслигә кәлтүримән» — дегүчи; 16

27Чоңқур деңизға: «Қуруқ бол,

Дәриялириңни қурутимән» — дегүчи; 17

28Һәм Қорәш тоғрисида: «У Мениң қой падичим, у Мениң көңлүмдикигә толуқ әмәл қилип,

Йерусалимға: «Қурулисән»,

Һәм ибадәтханиға: «Сениң һулуң селиниду» дәйду» — дегүчидур): — 18