Һошия 14

1Самарийәниң өз гунайи өз зиммисигә қоюлиду;

Чүнки у өз Худасиға бойнини қаттиқ қилған;

Улар қилич билән жиқилиду,

Бовақлири парә-парә қилип чеқиветилиду,

Һамилдар аяллири йериветилиду. 1

Исраилниң кәлгүсидә товва қилиши, қутқузулуп әслигә кәлтүрүлүши

2И Исраил, Пәрвәрдигар Худайиңниң йениға иккиләнмәй қайтип кәл!

Чүнки өз қәбиһлигиң билән путлишип жиқилғансән. 2

3Өзүңлар билән биллә сөзләрни епкелиңлар,

Пәрвәрдигарниң йениға қайтиңлар;

Униңға: — «Барлиқ қәбиһликни кәчүргәйсән,

Шапаәт билән бизни қобул қилғайсән,

Шуниң билән биз Саңа ләвлиримиздики «буқа қурбанлиқлар»ни тутимиз — дәңлар. 3

4— «Асурийә бизни қутқузмайду,

Атларға минмәймиз;

Биз һәргиз өз қолимиз ясиғиниға: — «Худайимиз!» демәймиз;

Чүнки Сәндинла житим-йесирлар рәһим-шәпқәт тапиду». 4

5— Мән уларни «арқиға чекинишлири»дин сақайтимән,

Мән уларни чин көңлүмдин халап сөйимән;

Чүнки Мениң ғәзивим униңдин янди.

6Мән Исраилға шәбнәмдәк болимән;

У нилупәрдәк бәрқ уриду,

Йилтизлири Ливан кедир дәриғидәк йилтиз тартиду;

7Униң бихлири шахлап йейилиду,

Униң гөзәллиги зәйтун дәриғидәк,

Пуриғи Ливан кедириниңкидәк болиду.

8Хәлиқ қайтип келип, униң сайиси астида олтириду;

Улар зираәтләрдәк яшнайду,

Үзүм телидәк чечәкләйду;

Ливанниң шараплири ағзида қалғандәк, есидә шерин қалиду. 5

9Әфраим: «Мениң бутлар билән йәнә немә карим!» — дәйдиған болиду.

«Мән униңға җавап беримән, униңдин хәвәр алимән!

«Мән япйешил бир қариғайдурмән».

«Сениң мевәң Мәндиндур!» 6

10Ким дана болуп, бу ишларни чүшинәр? Чечән болуп, буларни биләр?

Чүнки Пәрвәрдигарниң йоллири дурустур,

Һәққанийлар уларда маңиду;

Бирақ итаәтсизләр уларда путлишип жиқилиду. 7