زەبۇر 142

142-كۈي •••• يار-يۆلەكسىزلىكتىكى دۇئا

1داۋۇت غاردا يوشۇرۇنۇپ تۇرغان ۋاقىتتا يازغان «ماسقىل»: ــ

مەن پەرۋەردىگارغا ئاۋازىمنى ئاڭلىتىپ نالە-پەرياد كۆتۈرىمەن؛

پەرۋەردىگارغا ئاۋازىم بىلەن يېلىنىمەن؛ 1

2ئۇنىڭ ئالدىدا داد-زارلىرىمنى تۆكىمەن؛

ئۇنىڭغا ئاۋارىچىلىكىمنى ئېيتىمەن.

3روھىم ئىچىمدە تۈگىشەي دەپ قالغاندا،

شۇ چاغدا باسقان يولۇمنى بىلگەنسەن؛

مەن ماڭغان يولدا ئۇلار ماڭا قىلتاق سالدى. 2

4ئوڭ يېنىمغا قاراپ باققايسەن؛

ئەتراپىمدا مېنى تونۇيدىغان ئادەم يوقتۇر؛

پاناھگاھ يوقاپ كەتتى؛

ھېچ ئادەم جېنىمغا كۆيۈنمەيدۇ.

5مەن ساڭا پەرياد كۆتۈردۈم، ئى پەرۋەردىگار؛

ساڭا: «سەن مېنىڭ باشپاناھىمسەن،

تىرىكلەرنىڭ زېمىنىدا بولغان نېسىۋەمدۇرسەن» ــ دېدىم. 3

6مېنىڭ پەريادىمغا قۇلاق سالغايسەن؛

چۈنكى مەن ئىنتايىن خاراب ئەھۋالغا چۈشۈرۈلدۇم؛

مېنى قوغلىغۇچىلىرىمدىن قۇتۇلدۇرغايسەن؛

چۈنكى ئۇلار مەندىن كۈچلۈكتۇر. 4

7سېنىڭ نامىڭنى تەبرىكلىشىم ئۈچۈن،

جېنىمنى تۈرمىدىن چىقارغايسەن؛

ھەققانىيلار ئەتراپىمدا ئولىشىدۇ؛

چۈنكى سەن ماڭا زور مېھرىبانلىق كۆرسىتىسەن.