เยเรมีย์ 12

คำ/ร้องทุกข์/ของ/เยเรมีย์

1ข้าแต่/องค์/พระผู้เป็นเจ้า พระองค์/ทรง/ชอบธรรม/เสมอ

เมื่อ/ข้าพระองค์/นำ/ความ/มา/กราบ/ทูล

ถึงกระนั้น/ข้าพระองค์/ก็/ขอ/กราบ/ทูล/เรื่อง/ความ/ยุติธรรม/ของ/พระองค์

เหตุใด/หนทาง/ของ/คน/ชั่ว/จึง/เจริญ/รุ่งเรือง?

เหตุใด/บรรดา/คน/อสัตย์/อธรรม/จึง/สุขสบาย/ดี?

2พระองค์/ทรง/ปลูก/เขา เขา/ก็/หยั่ง/ราก/ลึก

เจริญ/งอกงาม/และ/เกิดผล

เขา/มัก/พูดถึง/พระองค์/ติดปาก

แต่/ใจ/ของเขา/ห่างไกล/พระองค์

3ข้าแต่/องค์/พระผู้เป็นเจ้า แต่/พระองค์/ทรงรู้จัก/ข้าพระองค์

ทรง/เห็น/และ/ทรง/ทดสอบ/ความคิด/ของ/ข้าพระองค์/เกี่ยวกับ/พระองค์

ขอ/ทรง/ลาก/พวกเขา/ออกไป/เหมือน/แกะ/สำหรับ/ฆ่า!

ขอ/ทรง/แยก/เขา/ไว้/สำหรับ/วัน/ประหาร!

4ดินแดนนี้/จะ/ต้อง/แตกระแหง1ไป/นาน/เท่าใด?

และ/ทุ่งหญ้า/ทุกแห่ง/จะ/เหี่ยวแห้ง/ไป/นาน/เท่าใด?

เนื่องจาก/ผู้/ที่อาศัย/ใน/ดินแดนนี้/ชั่วร้าย

บรรดา/สัตว์/และ/นก/ทั้งหลาย/จึง/พินาศไป

ยิ่งกว่านั้น/เหล่า/ประชากร/พา/กัน/พูดว่า

“พระองค์/ไม่/เห็น/หรอก/ว่า/เกิด/อะไร/ขึ้น/กับ/เรา”

คำตอบ/จาก/พระเจ้า

5“หาก/เจ้า/วิ่งแข่ง/กับ/มนุษย์

แล้ว/เขา/ยัง/ทำให้/เจ้า/หมดแรง

แล้ว/เจ้า/จะ/วิ่งแข่ง/กับ/ม้า/ได้/อย่างไร?

หาก/เจ้า/สะดุด/ล้ม/ใน/ดินแดน/ที่/ปลอดภัย2

เจ้า/จะ/ทำ/อย่างไร/ใน/ป่า/ที่ลุ่ม/แม่น้ำ/จอร์แดน?3

6แม้แต่/พี่น้อง/และ/คน/ใน/ครอบครัว/ของเจ้า

ก็/ยัง/ทรยศ/เจ้า

พวกเขา/ร้อง/เสียงดัง/ให้ร้าย/เจ้า

อย่า/เชื่อใจ/เขา

แม้/เขา/จะ/พูดดี/กับ/เจ้า

7“เรา/ได้/ทิ้ง/นิเวศ/ของเรา

เรา/ได้/เหวี่ยง/มรดก/ของเรา/ทิ้ง

เรา/ได้/ปล่อย/ผู้/ที่/เรา/รัก/ดั่ง/ดวงใจ

ไว้/ใน/มือ/ของ/ศัตรู

8มรดก/ของเรา/กลับกลาย/เป็น/สิงโต/ใน/ป่า/สำหรับ/เรา

เขา/คำราม/ใส่/เรา

ดังนั้น/เรา/จึง/เกลียด/เขา

9มรดก/ของเรา

กลับกลาย/เป็น/นก/สีสด/ใส/สะดุดตา

นก/อื่นๆ จึง/รุมล้อม/เล่นงาน/มัน/ไม่ใช่หรือ?

ไปเถิด ไป/รวบรวม/สัตว์ป่า/ทั้งหลาย

มา/เขมือบ/กิน/มัน

10คน/เลี้ยงแกะ/มากมาย/จะ/ทำลาย/สวนองุ่น/ของเรา

เหยียบย่ำ/ท้องทุ่ง/ของเรา

พวกเขา/จะ/ทำให้/ท้องทุ่ง/อัน/รื่นรมย์/ของเรา

กลายเป็น/ที่/ทิ้งร้าง

11มัน/จะ/กลายเป็น/ถิ่น/ร้าง/แตกระแหง

และ/ถูกทิ้ง/ร้าง/ต่อหน้า/เรา

แผ่นดิน/ทั้งสิ้น/ถูก/ทิ้ง/ร้าง

เพราะ/ไม่มี/ใคร/เอาใจใส่/ดูแล

12ผู้/ทำลาย/กรูกัน/เข้ามา/เหนือ/ที่สูง

อัน/ถูกทิ้ง/ร้าง/ใน/ถิ่น/กันดาร

เพราะ/ดาบ/ของ/องค์พระผู้เป็นเจ้า/จะ/ทำลาย/ล้าง

จาก/สุด/เขต/แดน/ด้านหนึ่ง/ไป/จด/อีก/ด้านหนึ่ง

จะ/ไม่มี/ใคร/หนีรอด/ปลอดภัย

13พวกเขา/ได้/หว่านข้าว/สาลี แต่/เก็บ/เกี่ยว/หนาม

จะ/ตรากตรำ/ทำงาน แต่/ไม่ได้/อะไร

ดังนั้น/เขา/จึง/เก็บเกี่ยว/ได้/แต่/ความ/อับอาย

เนื่องจาก/พระ/พิโรธ/อัน/รุนแรง/ของ/องค์/พระผู้เป็นเจ้า”

14องค์พระผู้เป็นเจ้า/ตรัส/ว่า “ดูเถิด เรา/จะ/ถอน/ราก/ถอน/โคน/ชนชาติ/เพื่อนบ้าน/ผู้/ชั่วร้าย/ทั้งปวง/ออก/จาก/ดินแดน ผู้/ซึ่ง/ยึด/สมบัติ/ที่/เรา/ให้/ประชากร/อิสราเอล และ/ถอน/ราก/ถอน/โคน/พงศ์พันธุ์/ยูดาห์/จาก/หมู่/พวกเขา 15แต่/หลังจากที่/เรา/ถอน/ราก/ถอน/โคน/พวกเขา/แล้ว เรา/จะ/เอ็นดู/สงสาร และ/นำ/พวกเขา/แต่ละคน/กลับสู่/ทรัพย์สิน/และ/ดินแดน/ของ/ตน/อีก/ครั้งหนึ่ง 16และ/หาก/พวกเขา/เรียนรู้/วิถีทาง/ของ/ประชากร/ของเรา/และ/ปฏิญาณ/โดย/อ้าง/นาม/ของเรา/ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า/ทรง/พระชนม์/อยู่/แน่/ฉันใด’ เหมือน/ที่/พวกเขา/เคย/สอน/ประชากร/ของเรา/ให้/ปฏิญาณ/โดย/อ้าง/พระบาอัล เมื่อนั้น/เขา/จะ/ได้รับ/การ/สถาปนา/ไว้/ท่ามกลาง/ประชากร/ของเรา 17แต่/หาก/ชาติ/ใด/ไม่/ยอม/เชื่อฟัง เรา/จะ/กำจัด/และ/ทำลาย/ชาติ/นั้น/ให้/สูญสิ้น/ไป” องค์พระผู้เป็นเจ้า/ประกาศ/ดังนี้