မဿဲ 15

ဖိုးဖီးများ၏ သွန်သင်မှုများ

(မာကု ၇.၁–၁၃)

1ထိုအခါ ဖာရိယှဲနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာတချို့သည် ယေရုဆလင်မြို့မှ ယေသျှုပါးသို့ ရောက်လာကြပြီးလျှင် 2“ကိုယ်တော်၏တပည့်တော်တိသည် အစာမစားခင် လက်ကို မဆီးကြသည်မှာ အကျွန်ရို့အဖိုးအဖီးတိ၏ ရိုးရာအစဉ်လာကို ချိုးဖျက်နိန်ကတ်၏၊ ဇာကြောင့်ပါလဲ” ဟု ကိုယ်တော့်ကို မိန်းကြ၏။

3ယေသျှုကလည်း “သင်ရို့သည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်တိကို ချိုးဖျက်၍ သင်ရို့ ဖိုးဖီးများ၏သွန်သင်မှုနောက်ကို လိုက်နိန်ကြသည်မှာ ဇာကြောင့်လဲ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 4ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်ကား ‘သင်ရို့၏ အမိနှင့် အဖကို ရိုသီစွာ ပြုကြပါ’ ထို့နောက် ‘သင်ရို့သည် သင်ရို့၏အမိ သို့မဟုတ် အဖကို ကျိန်ဆဲသောသူသည် အသီသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်၏။’ 5သို့ရာတွင်၊ လူတစ်ယောက်၌ သူ၏အမိ သို့မဟုတ် အဖအား ထောက်ပံ့ရန် ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ခု ဟိသော်လည်း ‘ဤအရာသည် ဘုရားသခင်နှင့် သက်ဆိုင်တော်မူ၏။’ 6မိမိ၏အဖ1အား ကန်တော့ရန် မလို ဟူ၍ ပြောဆိုလျက် သင်ရို့သည် သွန်သင်နိန်ကြ၏။ ဤနည်းအားဖြင့် သင်ရို့သည် ဖိုးဖီးရို့၏သွန်သင်မှုနောက်ကို လိုက်နာရန် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ပယ်ထားကြ၏။ 7သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်သောသူရို့၊ ပရောဖက် ဟေသျှာယသည် သင်ရို့အတွက် ဟောထားခသည်မှာ ကောင်းကောင်း မှန်နိန်၏။

8“ ‘ဤလူတိကား ငါ့ကို နှုတ်ဖြင့်သာ ရိုသေကြ၏။

စိတ်နှလုံးမူကား ငါနှင့် အမှန်ပင် ဝီးကွာလျက် ဟိကြ၏။

9ငါ့အား ဝတ်ပြုခြင်းသည် သူရို့အတွက် အချည်းနှီးဖြစ်၏။

အကြောင်းမူကား သူရို့သည် လူ၏ကျင့်ဝတ်ကို ငါ၏ ပညတ်ကဲ့သို့ သွန်သင်နိန်ကြ၏။’ ”

လူကို ညစ်ညမ်းစီသောအရာများ

(မာကု ၇.၁၄–၂၃)

10ထို့နောက် ယေသျှုသည် လူအပေါင်းရို့ကို မိမိထံပါးသို့ ခေါ်ပြီးလျှင်၊ “နားထောင်၍ သဘောပေါက်ကြလော့။ 11လူတစ်ယောက်၏ ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်သောအရာများသည် ထိုသူကို ညစ်ညမ်းစီသည်မဟုတ်။ ထိုသူ၏ခံတွင်းထဲမှ ထွက်လာသောအရာများကသာ ထိုသူကို ညစ်ညမ်းစီ၏” ဟု မိန့်တော် မူ၏။

12ထို့နောက် တပည့်တော်ရို့သည် ကိုယ်တော်ထံပါးသို့ လာ၍ “ကိုယ်တော် ပြောသောစကားကြောင့် ဖာရိယှဲရို့သည် အလွန် စိတ်နာကြသည်ကို ကိုယ်တော်သိပါလား” ဟု လျှောက်ကြ၏။

13ယေသျှုကလည်း “ကောင်းကင်ဘုံသျှင် အကျွန့်အဖ စိုက်တော်မမူသော အပင်ဟိသမျှသည် အမြစ်ပါ မကျန်ယောင် နုတ်ပစ်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။ 142ဖာရိယှဲတိကို စိုးရိမ်စရာမလို။ သူရို့သည် မျက်စိကန်းနိန်သောသူရို့ကို လမ်းပြနိန်ကြသော မျက်ကမ်းလမ်းပြများသာ ဖြစ်ကြ၏။ အကန်းကို အကန်းက လမ်းပြလျှင် ထိုသူနှစ်ယောက်စလုံးသည် ချောက်ထဲသို့ ကျလားကတ်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

15ပေတရုကလည်း “ဤပုံဥပမာကို အကျွန်ရို့အား ယှင်းပြပီးပါ” ဟု လျှောက်ဆို၏။

16ယေသျှုက “သင်ရို့သည် အခြားလူတိထက် သာလွန်သောဉာဏ်ပညာ မဟိကြသိမ့်ပါကား။ 17လူတစ်ယောက်၏ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်သောအရာဟူသမျှသည် သူ၏အစာအိမ်ထဲသို့ ဝင်လားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်၏ပြင်ပ ရီအိမ်ထဲသို့ ထွက်လားသည်ကို သင်ရို့ မသိကတ်သိမ့်လား။ 183သို့သော်လည်း ခံတွင်းမှ ထွက်သောအရာများသည် စိတ်နှလုံးထဲမှ လာကြသောကြောင့် ကိုယ်ကျင့်သီလနှင့်ပတ်သက်၍ လူကို ညစ်ညမ်းစီတတ်၏။ 19အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်း၊ သူ့မယားကို ပြစ်မှားခြင်း၊ မတရားသောမေထုန်မှီဝဲခြင်း၊ သူတစ်ပါးဥစ္စာကို ခိုးယူခြင်း၊ မမှန်သောသက်သီခံခြင်း၊ သူတစ်ပါးကို အတင်းပြောခြင်း စသောအရာတိကို ပြုခြင်းငှာ ထိုသူအား ဦးဆောင်နိန်သော မကောင်းသည့် အကြံအစည်များမှာ စိတ်နှလုံးထဲမှ ထွက်လာကြခြင်းဖြစ်၏။ 20ဤအရာများသည် လူတစ်ယောက်ကို ညစ်ညမ်းစီသည့်အရာများ ဖြစ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် သူရို့ပြောသည့်အတိုင်း လက်မဆီးဘဲ အစာစားခြင်းသည်ကား လူတစ်ယောက်ကို ညစ်ညမ်းစီသည် မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မိန်းမတစ်ယောက်၏ ယုံကြည်ခြင်း

(မာကု ၇.၂၄–၃၀)

21ယေသျှုသည် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွါပြီး တုရုနှင့် ဇိဒုန်မြို့ အနီးဝန်းကျင်ဒေသသို့ ကြွတော်မူ၏။ 22ထိုဒေသ၌ နီထိုင်သော ခါနာန်မိန်းမ တစ်ယောက်သည် ယေသျှုပါးသို့ ရောက်လာပြီး “ဒါဝိဒ်၏သားတော် အကျွန့်ကို သနားတော်မူပါ အသျှင်၊ အကျွန်၏သမီးသည် နတ်ဆိုး ဝင်ပူး၍ ပြင်းထန်စွာ ဝေဒနာခံစားနိန်ရပါ၏” ဟု ငိုယို၍ လျှောက်လေ၏။

23သို့သော်လည်း ယေသျှုသည် သူမအား စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်ပြောတော်မမူ။ ကိုယ်တော်၏တပည့်တော်ရို့သည် ကိုယ်တော့်ပါးသို့ လာရောက်ကာ “သူမကို ပြန်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူမသည် နားပူနားဆာ လုပ်ကာ အကျွန်ရို့နောက်က လိုက်နိန်ပါရေ” ဟု တောင်းပန်ကြ၏။

24ယေသျှုကလည်း “ဣသရေလအမျိုးထဲမှ ပျောက်နိန်ကြသောသိုးများ အတွက်သာ ငါ့ကို စီရွှတ်လိုက်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

25သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်တော်၏ ခြီတော်ရင်းသို့ လာ၍ ပျပ်ဝပ်လျက် “ဆရာ၊ အကျွန့်ကို ကူညီတော်မူပါ” ဟု လျှောက်၏။

26ယေသျှုကလည်း “သားသမီးတိ စားမည့်အစာကို ခွီးတိကို မချပီးအပ်” ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။

27မိန်းမကလည်း “မှန်ပါ၏ အသျှင်၊ သို့သော်လည်း ခွီးတိတောင်မှ မိမိသခင်၏စားပွဲက ကျလာသော စားကြွင်းစားကျန်တိကို စားရခွင့်ဟိပါ၏” ဟု လျှောက်လေ၏။

28ထို့နောက် ယေသျှုက “အချင်းမိန်းမ၊ သင်သည် ယုံကြည်ခြင်းကြီးမားသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သင် လိုသမျှ ပြည့်စုံပါစီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုခဏခြင်းတွင် ထိုမိန်းမ၏သမီးသည် ကျန်းမာခြင်းသို့ ပြန်ရောက်လေ၏။

ယေသျှုသည် လူအများကို ကျန်းမာစီခြင်း

29ယေသျှုသည် ထိုအရပ်မှ ထွက်၍ ဂါလိလဲအိုင်နားတလျှောက် ကြွတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် တောင်ကုန်းထက်သို့ တက်၍ ထိုင်တော်မူ၏။ 30လူအပေါင်းရို့သည် ခြီမစွမ်းသူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူ၊ ဆွံ့အသူများနှင့် တခြားရောဂါစွဲသူများကို ခေါ်ဆောင်လာကြပြီးလျှင် ကိုယ်တော်၏ခြီတော်ရင်း၌ ချထားကြ၏။ ကိုယ်တော်ကလည်း ထိုသူအပေါင်းရို့ကို ကျန်းမာစီတော်မူ၏။ 31သူရို့သည် ဆွံ့အ သူများ စကားပြောနိုင်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူများ ပကတိ ကျန်းမာခြင်း ရကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ခြီမစွမ်းသူများ လမ်းလျှောက်နိုင်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မျက်စိကန်းသူများ ပြန်မြင်နိုင်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း တွိ့မြင်ရသောအခါ အံ့ဩကြသည်ဖြစ်၍ ဣသရေလလူမျိုး၏ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြလေ၏။

ယေသျှုသည် တခြားသော လူအုပ်ကြီးကို ကျွေးမွေးတော်မူခြင်း

(မာကု ၈.၁–၁၀)

32ယေသျှုသည် တပည့်တော်တိကို မိမိထံပါးသို့ ခေါ်ပြီးလျှင် “ငါသည် ဤလူတိကို သနားမိပါ၏၊ ဇာကြောင့်လဲဆိုကေ ဤသူရို့သည် သုံးရက်ကြာ ငါနှင့် အတူနီထိုင်ကြပြီးပြီဖြစ်၍ ဂုအချိန်၌ သူရို့မှာ စားစရာတစ်ခုလေ့ မဟိကတ်ယာ။ ငါသည် သူရို့ကို တစ်ခုလည်း မကျွေးဘဲ ပြန်မရွှတ်ချင်၊ သူရို့သည် လမ်းခရီး၌ အားပြတ်ကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

33တပည့်တော်ရို့ကလည်း “ဤကန္တာရတော၌ ဤမျှလောက် များစွာသောလူရို့ကို ကျွေးမွီးခြင်းငှာ လုံလောက်သောအစာကို ဇာနီရာမှာ အကျွန်ရို့ ရှာရပါဖို့လဲ” ဟု လျှောက်တော်မူကြ၏။

34ယေသျှုက “သင်ရို့၌ မုန့် ဇာလောက်ဟိလဲ” ဟု မိန်းတော်မူလျှင်၊

တပည့်တော်ရို့က “မုန့်ခုနစ်လုံးနှင့် ငါးချေ အနည်းငယ် ဟိပါ၏” ဟု လျှောက်ကြလေ၏။

35ထိုအခါ ယေသျှုကလည်း လူတိကို မြီကြီးထက်မှာ ထိုင်ကြရန် မိန့်တော်မူ၏။ 36ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် မုန့်ခုနစ်လုံးနှင့် ငါးများကို ယူ၍ ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီးမှ၊ မုန့်နှင့် ငါးကို ဖဲ့ပြီးလျှင် တပည့်တော်တိအား ပီးလေ၏၊ တပည့်တော်တိကလည်း ထိုမုန့်နှင့် ငါးကို လူတိအား ဝီပီးကြ၏။ 37လူအပေါင်းရို့သည် ဝစွာ စားကြလေ၏။ ပြီးနောက် တပည့်တော်ရို့သည် စားကြွင်းစားကျန်များကို ကောက်သိမ်းကြသောအခါ တောင်းခုနစ်လုံး အပြည့် ရလေ၏။ 38စားသုံးသောသူများတွင် မိန်းမနှင့် သူငယ်တိ မပါဘဲ ယောက်ျားချည်းသက်သက် ၄,၀၀၀ ဟိလေ၏။

39ထိုနောက် ယေသျှုသည် လူတိကို ပြန်ရွှတ်လိုက်ပြီးလျှင် လောင်းထက်သို့ တက်ကာ မာဂဒါလနယ်သို့ ကြွတော်မူ၏။