مزامیر 139

علم کامل و مراقبت خداوند

برای رهبر سرایندگان. مزمور داوود.

1ای خداوند، تو مرا آزموده و شناخته‌ای. 2تو از نشستن و برخاستن من آگاهی. فکرهای من از تو پوشیده نیست. 3تو کار کردن و خوابیدن مرا زیر نظر داری و از همهٔ راهها و روشهای من باخبر هستی. 4حتی پیش از آنکه سخنی بر زبان آورم تو آن را می‌دانی. 5مرا از هر سو احاطه کرده‌ای و دست محافظ خود را بر من نهاده‌ای. 6شناختی که تو از من داری بسیار عمیق است و من یارای درک آن را ندارم.

7از روح کجا می‌توانم بگریزم؟ از حضور تو کجا می‌توانم بروم؟ 8اگر به آسمان صعود کنم، تو در آنجا هستی؛ اگر به اعماق زمین فرو روم، تو در آنجا هستی. 9اگر بر بالهای سحر سوار شوم و به آن سوی دریاها پرواز کنم، 10در آنجا نیز حضور داری و با نیروی دست خود مرا هدایت خواهی کرد. 11اگر خود را در تاریکی پنهان کنم یا روشنایی اطراف خود را به ظلمت شب تبدیل کنم، 12نزد تو تاریکی تاریک نخواهد بود و شب همچون روز روشن خواهد بود. شب و روز در نظر تو یکسان است.

13تو همۀ اعضای ظریف درون بدن مرا آفریدی؛ تو مرا در رَحِم مادرم در هم تنیدی. 14تو را شکر می‌کنم که مرا اینچنین شگفت‌انگیز آفریده‌ای! با تمام وجود دریافته‌ام که کارهای تو عظیم و شگفت‌انگیز است. 15وقتی استخوانهایم در رحم مادرم به دقت شکل می‌گرفت و من در نهان نمو می‌کردم، تو از وجود من آگاه بودی؛ 16حتی پیش از آنکه من به وجود بیایم تو مرا دیده بودی. پیش از آنکه روزهای زندگی من آغاز شود، تو همهٔ آنها را در دفتر خود ثبت کرده بودی.

17خدایا، چه عالی و چه گرانبها هستند نقشه‌هایی که تو برای من داشته‌ای! 18حتی قادر به شمارش آنها نیستم؛ آنها از دانه‌های شن نیز بیشترند! هر روز که از خواب بیدار می‌شوم کماکان خود را در حضور تو می‌بینم.

19خدایا، بدکاران را نابود کن! ای جنایتکاران از من دور شوید! 20خداوندا، آنان دربارهٔ تو سخنان زشت بر زبان می‌آورند و به تو کفر می‌گویند. 21پس ای خداوند، آیا حق ندارم از کسانی که از تو نفرت دارند، متنفر باشم؟ 22آری، از آنها بسیار متنفر خواهم بود و دشمنان تو را دشمنان خود تلقی خواهم کرد!

23خدایا، مرا بیازما و دلم را بشناس؛ مرا امتحان کن و افکار پریشانم را بدان. 24ببین آیا فساد و نادرستی در من هست؟ تو مرا به راه حیات جاوید هدایت فرما.