مزامیر 116

پرستش خداوند برای رهایی از مرگ

1خداوند را دوست می‌دارم زیرا ناله و فریاد مرا می‌شنود 2و به درخواست من گوش می‌دهد، پس تا آخر عمر، نزد او دعا خواهم کرد.

3خطر مرگ بر من سایه افکنده بود و مایوس و غمگین بودم، 4سپس نام خداوند را خواندم و فریاد زدم: «آه ای خداوند، مرا نجات بده!»

5او چه خوب و مهربان است! آری، خدای ما رحیم است. 6خداوند افراد ساده‌دل و فروتن را حفظ می‌کند. من با خطر روبرو بودم، ولی او مرا نجات داد.

7ای جان من، آسوده باش، زیرا خداوند در حق من خوبی کرده است!

8او مرا از مرگ نجات داد و اشکهایم را پاک کرد و نگذاشت پایم بلغزد، 9تا بتوانم در این دنیا در حضور خداوند زیست کنم.

10به تو ایمان داشتم، پس گفتم: «سخت پریشانم!» 11در اضطراب خود به تو فریاد برآوردم: «همه دروغ می‌گویند!»

12اما اینک در برابر همهٔ خوبی‌هایی که خداوند برای من کرده است، چه می‌توانم به او بدهم؟ 13پیالۀ نجات را بلند خواهم کرد و نام خداوند را که مرا نجات داده، سپاس خواهم گفت. 14در حضور قوم او نذرهای خود را به خداوند ادا خواهم کرد.

15جانهای مقدّسان خداوند نزد او عزیزند، پس او نخواهد گذاشت آنها از بین بروند. 16ای خداوند، من بندهٔ تو و پسر کنیز تو هستم. تو مرا از چنگ مرگ رها ساختی.

17قربانی شکرگزاری را به حضورت تقدیم می‌کنم و نام تو را گرامی می‌دارم. 18-19در حضور تمام مردم اسرائیل و در خانهٔ تو که در اورشلیم است، نذرهای خود را ادا خواهم نمود.

سپاس بر خداوند!