Biblica® Open Odia Contemporary Bible
ମାର୍କ 6
ଭାବବାଦୀ ନିଜ ଦେଶରେ ଅନାଦୃତ
ଯୀଶୁ ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ ଶାବତବାରଆସିବାରୁ ସେ ଉପାସନାଗୃହକୁ ଯାଇ ଶିକ୍ଷାଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ।
“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି କେଉଁଠାରୁ ଏସବୁ ପାଇଲା? ଏ କି ଜ୍ଞାନ ତାକୁ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ସେ ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କରିପାରୁଛି? ଏ କଅଣ ସେହି ବଢ଼େଇ ନୁହେଁ? ଏ କଣ ମରିୟମର ପୁଅ ଏବଂ ଯାକୁବ, ଯୋସି, ଯିହୁଦା ଓ ଶିମୋନର ଭାଇ ନୁହେଁ? ଏହାର ଭଉଣୀମାନେ କଅଣ ଆମର ଏଠି ରହନ୍ତି ନାହିଁ?” ଏଥିଯୋଗୁଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କଠାରେ ବାଧା ପାଇଲେ।
ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାବବାଦୀ ନିଜ ସହର, ସ୍ଵଜନ ଓ ନିଜ ଘର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରେ ଅନାଦୃତ ହୁଏ ନାହିଁ।” ସେମାନଙ୍କ ଅବିଶ୍ୱାସ ହେତୁ ସେ ଅଳ୍ପ କେତେକ ରୋଗୀଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ହାତ ରଖି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥକରିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସ ହେତୁ ସେ ଆଚମ୍ବିତ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଚାର ଯାତ୍ରା
ଏହାପରେ ଯୀଶୁ ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ ବୁଲି ଶିକ୍ଷାଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଡାକିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୂତ ଛଡ଼ାଇବା କ୍ଷମତା ଦେଇ ଦୁଇ ଦୁଇଜଣ କରି ପଠାଇଲେ।
ସେ ଏହି ପ୍ରକାରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ: “ଯାତ୍ରା ପାଇଁ କେବଳ ଖଣ୍ଡେ ଯଷ୍ଟି ବ୍ୟତୀତ ରୋଟୀ କି ମୁଣା କି ଥଳିରେ ଟଙ୍କାପଇସା, କିଛି ହିଁ ନିଅ ନାହିଁ। ପାଦୁକା ପିନ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକା ଲୁଗା ନିଅ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ସେହି ସହରରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହିଠାରେ ରୁହ। କୌଣସି ସ୍ଥାନର ଲୋକେ ଯଦି ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ ନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ତୁମ କଥା ନ ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ସ୍ଥାନରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲାବେଳେ ତୁମର ପାଦଧୂଳି ଛାଡ଼ିଦେଇ ଯାଅ, ଏହା ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଵରୂପ ହେବ।”
ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାଲିଗଲେ ଓ ଲୋକେ ଅନୁତାପ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ପ୍ରଚାର କଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ଭୂତ ଛଡ଼ାଇଲେ ଓ ତୈଳ ଲଗାଇ ଅନେକ ରୋଗୀଲୋକଙ୍କୁ ଆରୋଗ୍ୟ କଲେ।
ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନଙ୍କ ଶିରଚ୍ଛେଦନ
ଯୀଶୁଙ୍କର ସୁନାମ ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିବାରୁ ତାହା ରାଜା ହେରୋଦଙ୍କର କର୍ଣ୍ଣଗୋଚର ହେଲା। କେହି କେହି କହୁଥିଲେ, “ଡୁବକ ଯୋହନ ମୃତଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଥିଯୋଗୁଁ ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଅଛି।”
ଆଉ କେତେକ ଲୋକ କହୁଥିଲେ, “ଏ ତ ଏଲିୟ!”
ପୁଣି, ଅନ୍ୟ କେତେକ କହୁଥିଲେ, “ପୁରାକାଳର ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ପରି ଏ ଜଣେ ଭାବବାଦୀ।”
କିନ୍ତୁ ହେରୋଦ ଏହା ଶୁଣି କହିଲେ, “ମୁଁ ଯାହାଙ୍କର ମସ୍ତକ ଛେଦନ କରିଥିଲି, ଏ ସେହି ଯୋହନ, ସେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଅଛନ୍ତି।”
କାରଣ ଯୋହନଙ୍କୁ ଧରି ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି କାରାଗାରରେ ବନ୍ଦୀ କରିବାକୁ ହେରୋଦ ନିଜେ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ତାଙ୍କର ଏପରି କରିବାର କାରଣ ଥିଲା ଯେ, ହେରୋଦ ନିଜ ଭାଇ ଫିଲିପଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେରୋଦିଆଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ତେଣୁ ଯୋହନ ହେରୋଦଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ, “ଭ୍ରାତୃପତ୍ନୀକୁ ରଖିବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ବିଧିସଙ୍ଗତ ହୋଇନାହିଁ।” ତେଣୁ ହେରୋଦିଆ ହିଂସାଭାବ ପୋଷଣ କରି ଯୋହନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କରିପାରୁ ନ ଥିଲେ ଏହାର କାରଣ ଥିଲା, ହେରୋଦ ଯୋହନଙ୍କୁ ଜଣେ ଧାର୍ମିକ ଓ ସତ୍ପୁରୁଷ ବୋଲି ଜାଣି ଭୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ ହେରୋଦ ଯୋହନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଚଳିତ ହେଲେ ସୁଦ୍ଧା ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ।
ଅବଶେଷରେ ସୁବିଧା ସମୟ ଆସିଲା। ହେରୋଦଙ୍କ ଜନ୍ମଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ସେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଛପଦସ୍ଥ କର୍ମଚାରୀ, ସୈନ୍ୟବିଭାଗର ସେନାପତି ଓ ଗାଲିଲୀର ନେତୃସ୍ଥାନୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଭୋଜି-ଉତ୍ସବର ଆୟୋଜନ କଲେ ସେତେବେଳେ ହେରୋଦିଆଙ୍କ କନ୍ୟା ଆସି ନୃତ୍ୟ କରି ହେରୋଦ ଓ ତାଙ୍କ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କଲା। ରାଜା ସେହି ଝିଅକୁ କହିଲେ।
“ତୋର ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ମୋତେ ମାଗ, ମୁଁ ତୋତେ ତାହା ଦେବି।” ପୁଣି, ସେ ତା ନିକଟରେ ଶପଥ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି କହିଲେ, “ତୁ ଯାହାକିଛି ମାଗିବୁ, ଏପରିକି ରାଜ୍ୟର ଅଧା ମାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୋତେ ଦେବି।”
ସେ ଚାଲିଯାଇ ତାହାର ମାଆକୁ ପଚାରିଲା, “ମୁଁ କଣ ମାଗିବି?” ହେରୋଦିଆ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
“ଡୁବକ ଯୋହନଙ୍କ ମସ୍ତକ!”
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ବେଗେ ଯାଇ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲା, “ଡୁବକ ଯୋହନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ଏହିକ୍ଷଣି ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ ବୋଲି ମୁଁ ଚାହେଁ।”
ଏଥିରେ ରାଜା ଅତିଶୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜର ଶପଥ ସକାଶେ ଓ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସକାଶେ ନାସ୍ତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ରାଜା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଜଣେ ଘାତକକୁ ପଠାଇ ଯୋହନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ସେହି ଲୋକ ଯାଇ ବନ୍ଦୀଶାଳାରେ ଯୋହନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଛେଦନ କଲା ପୁଣି ତାହା ଏକ ଥାଳିରେ ଆଣି ବାଳିକାକୁ ଦେଲା। ସେହି ବାଳିକା ତାହା ନେଇ ନିଜ ମାତାକୁ ଦେଲା। ଯୋହନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ସମ୍ବାଦ ପାଇ ଆସିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ମୃତଦେହକୁ ନେଇ ସମାଧିରେ ରଖିଲେ।
ଇତିମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେରିତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଯାହା ଯାହା କରିଥିଲେ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ସେସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଏତେ ଲୋକ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଖାଇବାକୁ ସୁଦ୍ଧା ବେଳ ପାଉ ନ ଥିଲେ; ସେଥିପାଇଁ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ନିଭୃତରେ ବାହାରି ଆସି ମୋ ସହିତ ଏକ ନିରୋଳା ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲ ଓ କିଛିକାଳ ବିଶ୍ରାମ କର।”
ତେଣୁ ସେମାନେ ନୌକାରେ ଏକ ନିର୍ଜ୍ଜନ ସ୍ଥାନକୁ ବାହାରିଗଲେ କିନ୍ତୁ ଅନେକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯିବାର ଦେଖି ଚିହ୍ନି ପକାଇଲେ ଓ ସହରମାନଙ୍କରୁ ବାହାରି ଦୈଡ଼ି ଦୈଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ଆଗରୁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ ଯୀଶୁ ନୌକାରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯେତେବେଳେ ଏକ ବିରାଟ ଜନତା ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କର ଦୟା ଜାତ ହେଲା, କାରଣ ସେମାନେ ପାଳକବିହୀନ ମେଷମାନଙ୍କ ପରି ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ବିଷୟ ଶିକ୍ଷାଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସେତେବେଳକୁ ଦିନ ଶେଷ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ନିର୍ଜ୍ଜନ ସ୍ଥାନ, ବେଳ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ହେଲାଣି। ଆଖପାଖ ଗ୍ରାମ ଓ ଚାଷ ଘରମାନଙ୍କୁ ଯାଇ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ କିଣିବାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଦା କରି ଦିଅନ୍ତୁ!”
କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।”
ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଥିପାଇଁ ତ ଦୁଇଶହ ଦୀନାର ଲାଗିଯିବ! ତେବେ ଆମେ କଅଣ ଯାଇ ଏତେ ମୂଲ୍ୟର ରୋଟୀ କିଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା?”
ସେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖରେ କେତୋଟି ରୋଟୀ ଅଛି? ଯାଇ ଦେଖ।”
ସେମାନେ ବୁଝିଆସି କହିଲେ, “ପାଞ୍ଚୋଟି ଅଛି, ଆଉ ଦୁଇଟି ମାଛ ଅଛି।”
ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦଳ ଦଳ କରି କଅଁଳ ଘାସ ଉପରେ ବସାଇବାକୁ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ତେଣୁ ଲୋକମାନେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଦଳରେ ଶଏ କିମ୍ବା ପଚାଶ ଜଣ ଲେଖାଏଁ ବସିଲେ ଯୀଶୁ ପାଞ୍ଚୋଟି ରୋଟୀ ଓ ଦୁଇଟି ମାଛ ନେଇ ସ୍ଵର୍ଗଆଡ଼େ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦୃଷ୍ଟି କରି ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ରୋଟୀଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପରିବେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମାଛ ଦୁଇଟିକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖାଇ ପରିତୃପ୍ତ ହେଲେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଭଙ୍ଗାଭଙ୍ଗି ବଳକା ରୋଟୀ ଓ ମାଛ ଗୋଟାଇବାରୁ ବାରଟି ଟୋକାଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା! ଭୋଜନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଥିଲା, ପାଞ୍ଚହଜାର।
ଯୀଶୁ ହ୍ରଦ ଉପରେ ଚାଲିଲେ
ଏହାପରେ ତାଙ୍କ ଆଗରୁ ଆରପାରିରେ ବେଥ୍ସାଇଦାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଯୀଶୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ନୌକାରେ ପଠାଇଦେଲେ ଏବଂ ନିଜେ ରହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିବାପରେ ଯୀଶୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଗଲେ।
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା ବେଳକୁ ନୌକାଟି ହ୍ରଦ ମଝିରେ ଥିଲା ଓ ଯୀଶୁ ସ୍ଥଳରେ ଏକାକୀ ଥିଲେ ସେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପ୍ରତିକୂଳ ପବନ ହେତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅତି କଷ୍ଟରେ ଆହୁଲା ମାରୁଛନ୍ତି। ରାତ୍ରି ପ୍ରାୟ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରରେ ସେ ହ୍ରଦ ଉପରେ ଚାଲି ଚାଲି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ବାହାରିଲେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲି ଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ହ୍ରଦ ଉପରେ ଚାଲୁଥିବା ଦେଖି ଭୂତ ବୋଲି ମନେ କଲେ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ କାରଣ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ସେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଭୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ସାହସ ଧର। ଏ ତ ମୁଁ, ଭୟ କର ନାହିଁ।” ତା ପରେ ସେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିବା ମାତ୍ରେ ବତାସ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଡ଼ ହୋଇଥିବାରୁ ସେମାନେ ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଟୀ ବିଷୟକ ଘଟଣା ବୁଝିପାରି ନ ଥିଲେ।
ସେମାନେ ପାରି ହୋଇ ଗିନେସରତ୍ରେ ପହଞ୍ଚି କୂଳରେ ନୌକା ବାନ୍ଧିଲେ ସେମାନେ ନୌକାରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ମାତ୍ରେ ଲୋକେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ପାରିଲେ। ସେମାନେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଚାରିଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଗଲେ ଓ ସେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି ଶୁଣିଲେ, ସେଠାକୁ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ବିଛଣାରେ ବହି ନେଇ ଆସିଲେ ସେ ଗ୍ରାମ ବା ସହର କିମ୍ବା ପଲ୍ଲୀ ଅଞ୍ଚଳର ଯେଉଁଠାକୁ ଗଲେ, ଲୋକେ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଆଣି ସେଠାର ହାଟବଜାରରେ ରଖିଲେ, ରୋଗୀମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ତତଃ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ରର ଧାର ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ଏଥିପାଇଁ ସେମାନେ ଅନୁମତି ଭିକ୍ଷା କଲେ ପୁଣି, ଯେତେ ଲୋକ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସମସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ।
Biblica® Open Odia Contemporary Bible. Copyright © Biblica, Inc. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.