ମାର୍କ 4

ବିହନ ବୁଣାଳିର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ

1ଆଉ ଥରେ ଯୀଶୁ ହ୍ରଦକୂଳରେ ଶିକ୍ଷାଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ ତାଙ୍କ ଚାରିଆଡ଼େ ଏତେ ଲୋକଭିଡ଼ ହେଲା ଯେ, ସେ ଯାଇ ହ୍ରଦରେ ଥିବା ଏକ ନୌକାରେ ବସିଲେ ଓ ଲୋକେ କୂଳରେ ପାଣିର ଧାରେ ଧାରେ ରହିଲେ। 2ସେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ଛଳରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ବିଷୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ସେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କହିଲେ: 3“ଶୁଣ, ଜଣେ କୃଷକ ବିହନ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଲା। 4ସେ ବିହନ ବୁଣିଲା ବେଳେ ସେଥିରୁ କିଛି ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ସେଗୁଡ଼ିକ ଖୁଣ୍ଟି ଖାଇଦେଲେ 5ବେଶୀ ମାଟି ନ ଥିବା ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ଆଉ କେତେକ ପଡ଼ିଲା। ମାଟି ବହଳ ନ ଥିବାରୁ ଶୀଘ୍ର ଗଜା ବାହାରିଲା, 6କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିବା ପରେ ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକ ଖରାରେ ପୋଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ଚେର ନ ଥିବାରୁ ଶୁଖିଗଲା। 7ଅନ୍ୟ କେତେକ ବିହନ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା। କଣ୍ଟାବୁଦା ବଢ଼ି ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଚାପି ପକାଇଲା, ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା ନାହିଁ। 8କିନ୍ତୁ ଆଉ କେତେକ ବିହନ ଭଲ ମାଟିରେ ପଡ଼ି ଅଙ୍କୁରିତ ହେଲା ଓ ବଢ଼ି ତିରିଶ ଗୁଣ, ଷାଠିଏ ଗୁଣ, ଏପରିକି ଶଏଗୁଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା।”

9ତା ପରେ ଯୀଶୁ କହିଲେ, “ଯାହାର ଶୁଣିବାକୁ କାନ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

10ପରେ ଯୀଶୁ ଏକାକୀ ଥିବା ସମୟରେ ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟ ଓ ତାହାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିବା ଲୋକେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। 11ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ବାହାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସବୁକିଛି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଛଳରେ କୁହାଯାଉଛି, 12ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା,

“ ‘ସେମାନେ ଚାହିଁ ରହିଥିବେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ,

ଓ ଶୁଣୁଥିବେ କିନ୍ତୁ କେବେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ,

ନଚେତ୍ ସେମାନେ ତ ଫେରିଆସି କ୍ଷମା ପାଆନ୍ତେ!’ ”

13ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେମାନେ କଣ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ବୁଝିପାରୁ ନାହଁ? ତେବେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ବୁଝିବ କିପରି? 14ବୁଣାଳି ବାକ୍ୟ ବୁଣେ। 15କେତେ ଲୋକ ବାକ୍ୟ ବୁଣା ହେଲାବେଳେ ବାଟ କଡ଼ରେ ପଡ଼ି ଯାଇଥିବା ବିହନ ପରି। ସେମାନେ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଶୟତାନ ଆସେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବାକ୍ୟ ହରଣ କରିନିଏ। 16ଅନ୍ୟମାନେ ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବିହନ ପରି। ସେମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। 17କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଚେର ନ ମାଡ଼ିବାରୁ ଅଳ୍ପକାଳ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି। ବାକ୍ୟ ସକାଶେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ଓ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଆସେ, ସେମାନେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦିଅନ୍ତି। 18ଅନ୍ୟ କେତେକ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବିହନ ପରି। ସେମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, 19କିନ୍ତୁ ଏହି ଜଗତର ସାଂସାରିକ ଚିନ୍ତା, ଧନର ମୋହମାୟା ଓ ନାନାଦି ବିଷୟର ଭୋଗଲିପ୍‌ସା ବାକ୍ୟକୁ ଚାପି ପକାଇ ଫଳହୀନ କରିଦିଏ। 20ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବିହନ ପରି। ସେମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଓ ଯାହା ବୁଣା ଯାଇଥିଲା, ତାହାର ତିରିଶ, ଷାଠିଏ, ଏପରିକି ଶହେ ଗୁଣ ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।”

ଦୀପ ପାଇଁ ଦୀପରୁଖା

21ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ କଣ କଂସା ତଳେ ବା ଖଟ ତଳେ ରଖିବାକୁ ଦୀପଟିଏ ଆଣିଥାଅ? ତୁମେ କଣ ତାହା ଦୀପରୁଖା ଉପରେ ରଖ ନାହିଁ? 22କାରଣ ଯାହା ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଛି, ତାହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହିଛି ଓ ଯାହା ଲୁକ୍‌କାୟିତ ରହିଛି, ତାହା ଲୋକଲୋଚନକୁ ଅଣାଯିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲୁକ୍‌କାୟିତ ହୋଇଛି। 23ଯାହାର ଶୁଣିବାକୁ କାନ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

24ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଶୁଣୁଛ, ତାହା ସାବଧାନ ପୂର୍ବକ ବିବେଚନା କର। ତୁମେ ଯେଉଁ ମାପରେ ମାପୁଛ, ସେହି ମାପରେ ତୁମକୁ ମାପି ଦିଆଯିବ, ଏପରିକି ଅଧିକ ଦିଆଯିବ। 25ଯାହାର ଅଛି, ତାହାକୁ ଆହୁରି ଦିଆଯିବ ଯାହାର ନାହିଁ, ତା ନିକଟରେ ଯାହାକିଛି ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତା ଠାରୁ କାଢ଼ି ନିଆଯିବ।”

26ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏହିପ୍ରକାର। ଜଣେ ଲୋକ ଭୂମିରେ ବିହନ ବୁଣେ। 27ରାତିରେ ଓ ଦିନରେ ସେ ଶୋଇଥାଉ, କି ଉଠିଥାଉ, ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ବଢ଼ୁଥାଏ ଅଥଚ ତାହା କିପରି ହୁଏ, ସେ ଜାଣେ ନାହିଁ। 28ମାଟି ଆପେ ଆପେ ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ-ପ୍ରଥମେ ବୀଜପତ୍ର ବାହାରେ, ତା ପରେ ଶିଷା ଧରେ, ତା ପରେ କେଣ୍ଡା ଶସ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। 29ଯେତେବେଳେ ଶସ୍ୟ ପାଚିଯାଏ, ସେ ଦାଆ ଲଗାଏ, କାରଣ ତାହା ଶସ୍ୟ କାଟିବାର ସମୟ।”

ସୋରିଷ ମଞ୍ଜିର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ

30ଯୀଶୁ ପୁଣି କହିଲେ, “ଆମେ କାହା ସଙ୍ଗେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ତୁଳନା କରିପାରିବା, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ଦ୍ଵାରା ଆମେ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା? 31ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏକ ସୋରିଷମଞ୍ଜି ପରି। ତୁମେ ଭୂମିରେ ରୋପଣ କରୁଥିବା ବୀଜଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ସବୁଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ର। 32ତଥାପି ରୋପିତ ହେଲାପରେ ଏହା ବଢ଼ି ଉଠି ବାଡ଼ିବଗିଚାର ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗଛ ହୁଏ। ଏହାର ଡାଳଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ବଡ଼ ହୁଏ ଯେ, ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାର ଛାୟାରେ ବସି ପାରନ୍ତି।”

33ଲୋକମାନଙ୍କ ବୋଧଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଯୀଶୁ ଏହିପରି ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଗଳ୍ପ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ବାକ୍ୟ ପ୍ରଚାର କଲେ 34ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ନ ଦେଇ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ଶିକ୍ଷା ଦେଉ ନ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୋପନରେ ଥିଲାବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇ ଦେଉଥିଲେ।

ଯୀଶୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଝଡ଼ବତାସ ଶାନ୍ତ ହେଲା

35ସେହିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଆସିଲା ବେଳକୁ ଯୀଶୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚାଲ, ହ୍ରଦର ଆରପାରିକି ଯିବା।” 36ତେଣୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଲୋକସମୂହଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯୀଶୁ ନୌକାରେ ଯେପରି ବସିଥିଲେ, ସେହିପରି ତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ନେଇ ବାହାରିଗଲେ ଅନ୍ୟ କେତେକ ନୌକା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲା। 37ଏକ ଭୟାନକ ଝଡ଼ ଉଠିଲା। ଲହରୀସବୁ ନୌକା ଉପରେ ଭାଙ୍ଗି ତାକୁ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା। 38ଯୀଶୁ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ତକିଆ ଦେଇ ନୌକାର ପଛ ଭାଗରେ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଦରୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଗୁରୁ, ଆମେ ବୁଡ଼ି ଯାଉଛୁ, ଆପଣଙ୍କର କଣ ଚିନ୍ତା ନାହିଁ?”

39ଯୀଶୁ ଉଠି ପବନକୁ ଧମକ ଦେଲେ ଓ ଲହରୀକୁ କହିଲେ, “ଶାନ୍ତ ହେଇଯା! ସୁସ୍ଥିର ହେଇଯା!” ବତାସ ବନ୍ଦ ହୋଇ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।

40ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଏତେ ଭୀତତ୍ରସ୍ତ? ଏବେ ସୁଦ୍ଧା କଣ ତୁମର ବିଶ୍ୱାସ ହୋଇନାହିଁ?”

41ସେମାନେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ଆପଣା ଆପଣା ମଧ୍ୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲେ, “ଏ କିଏ ଯେ, ବତାସ ଓ ଲହରୀ ସୁଦ୍ଧା ତାହାଙ୍କର ଆଦେଶ ମାନନ୍ତି!”