Noiri
उत्प 24
इसाहाकोअ वेहेवाल
अब्राहाम ओमे डायु ओत गोयुतो आन तियाआ वय जाअखीलिही ओती आन यहोवा आखी गोठीमेहें तियाहा आशिर्वाद आप्युतो. अब्राहामे तियाआ तिया सेवकोहो, जो तियाआ कोओ-बाओअ कारभार सांबालनारु ओतू आन तियाआ आखी मालमिलकतेए आधिकारी ओतू, तियाहा कोयो, “ताआ आथ माआ जांगेए निसे मिक;1 आन माअरी जुगेन धरतीइ देव यहोवाआ यीं गोठीइ बाप्तिम शप्पत खा के जियांआं विसमेहें आंय रोहो तियीं कनानी पोर्यीमेहें रोते तु माआ पोर्याआ कोअते वेहेवाल मा जोड़वीही. पोन तु माआ देसोमेहें माआंज कुटूंबाआ माअहुंउं जागे जात कोइत माआ पोर्या इसाहाकोअ कोअते एक लाडी होदीत लेत आवजी.”
सेवके अब्राहामोहो कोयो, “जर ते पोऱ्यी या देसोमेहें माअरी ने आवे, ताहां माहूं ताआ पोर्याहा तिया देसोमेहें जिहीं रोत तु आयुहू तिहीं लेत जाअहूं पोड़े के?”
अब्राहामे तियाहा कोयो, “सांबालजी, माआ पोर्याहा तिहीं केदिहींज मा लेत जाही! होरगाआ यहोवा देव, जिये माहूं माआ आब्हाआ कोअमेहें रोत आन माआ जल्माआ जागाम रोत लेत आवीत कोइत माअरी शप्पत खादी आन कोयो, के ‘आंय ओ देस ताआ पारवाड़ीही आपिहीं,’ तोज तियाआ देवदूत ताआ आगाड़ी आगाड़ी मोकले, के तु माआ पोर्याआ कोअते तिहीं रोत एक लाडी लेतावीत सेके. पोन जर ते बोईं ताअरी आवुहूं ने होदे, ताहरुउ ते तु माआ यी शप्पतेम रोत सुटीत जाही; पोन माआ पोर्याहा तिहीं मा लेत जाही.” ताहां तिये सेवके तियाआ मालिख अब्राहामोअ जांगेए थुड़ी आथ मिकीत कोइत या आदेशोअ पुरमाणे शप्पत खादी.
ताहरुउ तो सेवक तियाआ मालख्योअ उटड़ामेहें रोत दोहो उटड़े तियार कोइत, तियाआ आखी हाजी हाजी वस्तुमेहें रोते थोड़ थोड़ो आरी लेत कोइत वाट लागू; आन पालामा वोल्याआ मेसोपोटामिया2 होयरोमेहें नाहोरोअ होयरोअ आहने पोत्यु. हांजेपोर्यीइ वेले बोईं पाईं पोइलोअ कोअते जातीते तियी वेले तिये उटड़ाहा होयरोअ बारथे एकी वेईइ जागे बोहाड़्ये. ताहां तो कोनु वोल्यू, “ओ माआ प्रभु, माआ मालिख अब्राहामोअ देव, मेरवानी कोइत तु आज माआ काम पुरो ओवुहूं दे; माआ मालिख अब्राहामोपोअ माया कोओ. पाल, आंय यी वेईइ जागे उबू रोहो; आन या होयरोवाली पोर्यी पाईं पोइलोअ कोअते निहीत आवतीही. ताहां एहेलोहो ओवुहूं दे के आंय जियी पोर्यीही कोहीं, ‘ताआ डोसरो निसे ओंणाव, आंय पाईं पिअहूं कोअहो,’ आन ते कोये, ‘ल्या, पित ल्या, तिहींइं फासाड़ी आंय तुमाआ उटड़ाहा बी पिवाड़ी देहीं,’ तेज पोऱ्यी रोअहूं जोवे, जियीही तुमे ताआ सेवक इसाहाकोअ कोअते ठरव्यी ओय; ताहां आंय जाइंत लेहीं के तुमे माआ मालख्योपोअ माया कोअयीही.”
तियाआ प्रार्थना ने सेलाअयी तेहेंज अब्राहामोअ पाही नाहोर आन तियाआ लाडी मिल्का याआं पोर्यू बतूएल याआ बेटिह्ही रिबीका ए खांदोपोअ डोसरो लेत कोइत आयी. ते पोऱ्यी देख्याम जाअखी भारी एतीज कुवांरी ओती, ते वेईमेहें मायते उतरीत पोड़्यी आन तियीइ डोसरो पोइत फाशीइ उसे उमट्यी. ताहरुउ तो सेवक तियीइ जागे गुगदीइतुज गोयुन कोयो, “ताआ डोसरामेहें रोत माहूं जारिक पाईं पिअहूं लाव बाय.”
तियी कोयो, “मालिख, ल्या, पित ल्या,” आन तियी ताबुड़ डोसरो उतारीत कोइत तियाहा पाईं आप्यो. तियी तियाहा पाईं पिवाड़ी देदोन ताहरोअ कोयो, “आंय तुमाआ उटड़ाहा बी पाईं पिवाड़ी देहो.” ताहरीइ ते पोऱ्यी मामार तियीइ डोसरामेर्योअ पाईं कोड्बामेहें ओली देत फाशीइ वेईमेहें पाईं पोइत आनी गुगद्यी, एहें कोइत तियी तियाआ आखा उटड़ाआ काजे पाईं पोइ देदो. ताहां तो माटी तियीइहें पालीत बोगलाइत यहोवा देव माहूं बोराबर वाट देखाड़्यी के कि कोअयो ओं कोत ठावकुज इतवीइतू रोयू.
जाहां उटड़े पाईं पीत लेदो, ताहां तिये माट्ये आरदो तोलो होनाआ एक नाथनी काडीत कोइत तियीही आप्यी, आन दोहो तोले होनाआ बांगड़्यी तियीइ आथोम पेवाड़ी देदी; आन फुश्यो, “तु कोडाआ पोर्यी ते माहूं को. ताआ आब्हाआ कोअमेहें आमुहूं रुकाइलोअ काजे जागु जोड़ेक ने?”
तियी उत्तर आप्यो, “आंय तोम नाहोरेनअ मिल्काआ पोर्या बतूएलोअ पोर्यी होय.” फाश्योअ तियी तियाहा कोयो, “आमाआ जागे पुला आन सारु जाअखीलुहू होये, आन तुमाआ काजे रुकाइलोअ बी जागु होय.”
ताहां तिये माट्ये मुंड निसे कोइत यहोवाहा आराधना कोइत कोयो, “हाजू होय माआ मालिख अब्राहामोअ यहोवा देव, जिये तियाआ माया आन खोरायीही माआ मालिखोपोअ रोत काडीत नाहां लेदी; यहोवा माहूं बोराबर वाटेपोअ सालाड़ीत कोइत माआ मालख्योअ पायहोअ कोअ पोताड़ी देदुहू.”
ताहरीइ पोर्यी गुगदीइतीज तियीइ आयहीइ कोअ जात कोइत ए आखी गोठी कोत देदी. ताहां लाबान नावोअ रिबीकाआ पाही ओतू, तो अब्राहामोअ सेवक ओतू बारथे वेईइ आहने तिया माट्योअ जागे गुगदीइतुज गोयु. आन एहेलोहो ओवो के जाहां तिये ते नाथनी आन तियीइ बोअह्हीं रिबीकाअ आथोमेएं ते बांगड़्यी बी देख्यी, आन तियीइ ए गोठी बी उनाअयू के तिये माट्ये माहूं एहेलिही गोठी कोयी; ताहरुउ तो तिया माट्योअ जागे गोयु; आन पाल्य के तो वेईइ आहने उटड़ाआ जागे उबू रोत रोयुहू. आन तिये कोयो, “ए यहोवाअहें रोत आशिर्वादीत माटी, तु बारथे काहा उबू रोयुहू? मायते आव. आंय ताआ काजे कोओ, आन उटड़ाआ कोअते बी जागु तियार कोअयुहू.”
ताहरुउ अब्राहामोअ सेवक कोअमेहें गोयु; आन लाबाने उटड़ाआ जीण सोड़ीत कोइत तियांहां पुला आन सारु आप्यू, आन तियाआ आन तियाआ हेंगात्योअ गुडा तुवुहूं पाईं आप्यो. ताहरोअ अब्राहामोअ सेवकोअ आगाड़ी रोटू वाटु कोअयू; पोन तिये कोयो, “आंय जाअहूं जाआं माआ आवीइलोअ उद्देश ने कोत देंव, ताअहूं जाआं आंय किज ने खानारु.” लाबाने कोयो, “कोत दे.”
ताहरोअ सेवके कोयो, “आंय ते अब्राहामोअ सेवक होय. यहोवा देव माआ मालख्योहो जाअखीलुहू आशिर्वाद आप्युहू, तियाहा काजे तो वोडु माटी ओत गोयुहू; आन तिये तियाहा मेडे, डोगरेन बोकड़े, होनो-रुपो, नोकर-साकर, उटड़े-गोदड़े आप्येहे. आन माआ मालख्योअ लाडी साराहा डायावारामेहें तियीप रोत एक पोर्यू उबज्युहू; आन तिया पोर्याहा अब्राहामे तियाआ ओय तों आखोज आपी देदोहो. माआ मालख्ये माहूं ए शप्पत खावाड़्यीही, ‘जिया कनानवालाआ देसोम आंय रोहो, तिहींम रोत तु माआ पोर्याआ कोअते कोड्लीज पोऱ्यी मा पाल कोअही. पोन माआ आब्हाआ कोऱ्यामेहें जात कोइत तिहींइं पोऱ्यी माआ पोर्याआ कोअते पालजी.’ ताहां आंय माआ मालख्योहो कोयो, ‘जर ते माअरी ने आवे ताहां.’ ताहां तिये माहूं कोयो, ‘यहोवा देव, जियाआ सामने आंय सालतु आयुहू, तो ताअरी तियाआ देवदूतोहो मोकलीत कोइत ताहूं बोराबर वाट देखाड़े; आन तु माआ कोऱ्याम रोत आन माआ आब्हाआ कुटुंबामेहें रोत माआ पोर्याआ कोअते एक लाडी लेतावीत सेकही. जर तु माआं कोऱ्याआ माअहुंउं जागे पोतीही, आन तें ताहूं पोर्यी ने आपे वोले, ताहांज तु माआ शप्पतेम रोत निर्दुस रोही. ताहांज बी तु माआ यी शप्पतेम रोत सुटीही.’
“तियाहा काजे आज आंय तियी वेईइ जागे आवीत कोइत कोनु वोल्यू, ‘ए माआ मालिख अब्राहामोअ यहोवा देव, तु माहूं जर बोराबर वाट देखाड़ही; ताहां पाल, आंय यी पाअयोंअ वेईइ आहने उबू होय; आन एहेलोहो ओवुहूं जोवे, के जे पोर्यी पाईं पोइलोअ कोअते आवे आन आंय तियीही कोहीं, ताआ डोसराम रोत माहूं जारिक पाईं पिअहूं लाव,’ आन ते माहूं कोये, ‘ल्या, पित ल्या, आन आंय तुमाआ उटड़ाआ काजे बी पिय तेहें पाईं पोई देहीं,’ ताहां यहोवा देवा, जियीही तु माआ मालख्योअ पोर्याआ काजे ठरव्यीही ते तेज पोर्यी रोअहूं जोवे. आंय मोनाआ मोनोम एहें कोयाज कोअतुतो तेहेलाम रिबीका खांदोपोअ डोसरो लेत तिहीं आयी; ताहरीइ ते वेईमेहें उतरीत कोइत पाईं पोई वोल्यी. आंय तियीही कोयो, ‘माहूं जारिक पाईं पिवाड़ी दे बाय.’ आन तियी ताबुड़ डोसरो खांदोपोअ रोत उतारीत कोइत कोयो, ‘ल्या, पित ल्या, आंय तुमाआ उटड़ाहा बी पाईं पिवाड़ीहीं,’ ताहरोअ आंय पाईं पीत लेदो, आन तियी उटड़ाहा बी पाईं पिवाड़ी देदो. ताहरुउ आंय तियीही फुश्यो, ‘तु कोडाआ पोर्यी होय?’ तियी कोयो, ‘आंय ते नाहोरेन मिल्काआ पोर्या बतूएलोअ पोर्यी होय,’ ताहां आंय तियीइ नाकोमेहें नाथनी आन आथोमेहें बांगड़्यी पेवाड़ी देदी. ताहरुउ आंय टुंगू पोड़ीत यहोवा देवोहो जारीत लेदो, आन माआ मालिख अब्राहामोअ यहोवा देवोहो हाजू कोयो, काहाके माआ मालख्योअ पोर्याआ काजे तियाआ कोऱ्यामेहें पोर्यी लेत जाय तेहें काजे तिये माहूं बोराबर वाट देखाड़्यी. तियाहा काजे ओमे, जर तुमू माआ मालख्योअरी मेर आन खोरो वेवारो कोअनारे ओय, ताहां माहूं कोत द्या; आन जर तेहें ने बी ओय तेबी माहूं कोत द्या; काहाके आंय हाजाड़्यी नेत बांगाड़्यी वोग वोलीत जात सेको.”
ताहरोअ लाबान आन बतूएले उत्तर आप्यो, “ए गोठ यहोवा देवोअहें रोत ओविही; तियाहा काजे आमू ताहूं हाजो नेत बाक्त नाहां कोत सेकते. देख, रिबीका ताआ सामने होय, यीही लेत जावा, आन ए यहोवा देवोअ वसनोअ पुरमाणे ताआ मालख्योअ पोर्याआ लाडी बोणुहूं द्या.” तियांआं ए गोठ उनाइत कोइत, अब्राहामोअ सेवके पुंयपोअ टुंगू पोड़ीत यहोवाहा जार्यो. फाश्योअ तिये सेवके होनाआ आन रुपाआ गोवणोन साअके काडीत कोइत रिबीकाहा आप्ये; आन तियीइ पायहोहो आन तियीइ आयहीही बी तिये मोगली-मोगली वस्तु आप्यी.
ताहां अब्राहामोअ सेवक तियाआ हेंगात्याअरी रोटू खादू, आन राती तिहींज मुक्काम रोया. तिये वेगर्युउ उठीत कोइत कोयो, “माहूं माआ मालख्योअ जागे वाट लागाड़ी द्यामे.”
पोन रिबीकाआ पाही आन आयही कोयो, “पोर्यीही आमाआ जागे वाजीहीं दोहेक दिही तेंव फाशीइ रोअहूं द्या; ताहरीइ तियीही आमू वाट लागाड़ी देहूं.”
सेवके तियांहां कोयो, “यहोवा देवे माहूं बोराबर वाट देखाड़ी देदीही, तियाहा काजे तुमू माहूं मा थोबाड़हा पोन जाअहूं द्यामे; काहाके आंय माआ मालख्योअ जागे जाअहूं कोअहो.”
तियां कोयो, “आमू पोर्यीही हादीत कोइत फुसतेहे ताअहूं, ते की कोहे.” आन तियां रिबीकाहा हादीत कोइत तियीही फुश्यो, “तु यां माअहोंअरी जाही के बाय?” रिबीका कोयो, “होव, आंय जानारी.”
ताहरेए ते तियांआं बोअह्हीं रिबीकाहा, आन तियीइ साकर्यी, आन अब्राहामोअ सेवक आन तियाआ हाती आखाहाज वाट लागाड़्ये. आन तियां रिबीकाहा आशिर्वाद आपीत कोइत कोयो,
“ए आमाआ बोअह्हीं, तु हाजारो लाखो माअहुंउं आयही बोणुहूं जोवे,
आन ताआ पारवाड़ी तियांआं दुस्मोनोअ गांवोंअ आधिकारी बोणुहूं जोवे.”
ताहरीइ रिबीका तियीइ दोसती पोऱ्यीइरी वाट लागी, आन उटड़ापोअ बोहीत कोइत अब्राहामोअ सेवकोअ फासाड़ी जानी वोल्यी. एहें कोइत तो सेवक रिबीकाहा आरी लेत जातु रोयू.
इसाहाक जो कनानोअ देहामा देसोम रोतुतो, लेहाय-रोई नावोअ वेईइ जागे रोत देहामाआ वोल फिरतुज आवतुतो. हांजेए वेले तो सापड़े फिरु निहीयु; तेहलाम तिये उसे नजर कोइत पाल्यो ताहां तियाहा उटड़े आवत्ले देखाअये. रिबीका बी उसे नजर कोइत इसाहाकोहो देख्यू, ताहां पालतीज उटड़ापोअ रोत निसे उतरीत पोड़्यी. ताहरीइ तियी सेवकोहो फुश्यो, “फोलो सापड़ामेहें आपाआ हुंबो आवनारो कोडो होय?” तिये सेवके कोयो, “ओज माआ मालिख होय.” ताहां रिबीका कुपतू कोइत तियीइ सोब टापित लेदी.
सेवके इसाहाकोहो तियाअरी आखु माग कोत देखाड़्यू. ताहरुउ इसाहाक रिबीकाहा तियाआ आयही साराआ तोंबामेहें लेतायु, आन तेदिहींज रिबीका तियाआ लाडी बोण्यी, इसाहाक तियी पोअ जाअखी मेर कोअयी. आयही मोयी तिहींइं फासाड़ी एहें कोइत इसाहाकोहो होक जोड़्यू.
Source notes (2)
- Footnote ने बोदलाअनारी शप्पत खाअलो एहलीही पद्दत ओती.
- Footnote मेसोपोटामिया मोन्ज्ये, दोआबोमेऱ्योअ अराम
Noiri. Copyright © The Word for the World International. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.