مزامیر 103

محبت خداوند

مزمور داوود.

1ای جان من، خداوند را ستایش کن! ای تمام وجود من، نام مقدّس او را ستایش کن! 2ای جان من، خداوند را ستایش کن و تمام مهربانی‌های او را فراموش نکن! 3او تمام گناهانم را می‌آمرزد و همهٔ مرضهایم را شفا می‌بخشد. 4جان مرا از مرگ می‌رهاند و با محبت و رحمت خود مرا برکت می‌دهد! 5جان مرا با نعمتهای خوب سیر می‌کند تا همچون عقاب، جوان و قوی بمانم.

6خداوند عدالت را اجرا می‌کند و حق مظلومان را به آنها می‌دهد.

7او روشهای خود را بر موسی آشکار نمود و اعمال شگفت‌انگیز خود را به بنی‌اسرائیل نشان داد.

8خداوند بخشنده و مهربان است؛ او دیر غضب و پر محبت می‌باشد. 9خداوند همیشه توبیخ و تنبیه نمی‌کند و تا ابد خشمگین نمی‌ماند. 10او با ما مطابق گناهانمان عمل ننموده و آنچنان که سزاوار بوده‌ایم، ما را به سزای اعمالمان نرسانده است. 11زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین بلندتر است، به همان اندازه محبت خداوند بر کسانی که او را گرامی می‌دارند عظیم می‌باشد! 12به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است به همان اندازه خداوند گناهان ما را از ما دور کرده است!

13همان‌طوری که یک پدر فرزندانش را دوست دارد، همچنان خداوند نیز کسانی را که او را گرامی می‌دارند دوست دارد.

14خداوند از سرشت و فطرت ما آگاه است و می‌داند که خاک هستیم.

15عمر انسان مانند علف و همچون گل صحرا می‌باشد، 16که روزی باد بر آن می‌وزد و از بین می‌رود و دیگر در آن مکانی که بوده، هرگز دیده نمی‌شود. 17-18اما محبت خداوند بر کسانی که او را گرامی می‌دارند، همیشگی است و او عدالت را در حق فرزندان آنانی که عهد و احکام او را حفظ می‌کنند، بجا می‌آورد.

19خداوند تخت فرمانروایی خود را در آسمانها قرار داده است و از آنجا بر همهٔ موجودات حکمرانی می‌کند.

20ای همهٔ فرشتگان توانا که گوش به فرمان خداوند هستید تا دستورهایش را اجرا نمایید، او را ستایش کنید! 21ای همه لشکرهای آسمانی، ای خدمتگزاران خداوند، او را سپاس گویید!

22ای همه مخلوقات خداوند، در هر جایی که هستید، او را بستایید!

ای جان من، خداوند را ستایش کن!