Zabura 32

Ta Dawuda. Maskil ne.

1Mai farin ciki ne shi

wanda aka gafarta masa laifofinsa,

wanda aka shafe zunubansa.

2Mai farin ciki ne mutumin

da Ubangiji ba ya lissafin zunubinsa a kansa

wanda kuma babu ruɗu a ruhunsa.

3Sa’ad da na yi shiru,

ƙasusuwana sun yi ta mutuwa

cikin nishina dukan yini.

4Gama dare da rana

hannunka yana da nauyi a kaina;

an shanye ƙarfina ƙaf

sai ka ce a zafin bazara. Sela

5Sa’an nan na furta zunubina a gare ka

ban kuwa ɓoye laifina ba.

Na ce, “Zan furta

laifofina ga Ubangiji.”

Ka kuwa gafarta

laifin zunubina. Sela

6Saboda haka bari duk mai tsoron Allah yă yi addu’a gare ka

yayinda kake samuwa;

tabbatacce sa’ad da manyan ruwaye suka taso,

ba za su kai wurinsa ba.

7Kai ne wurin ɓuyata;

za ka tsare ni daga wahala

ka kewaye ni da waƙoƙin ceto. Sela

8Zan umarce ka in kuma koyar da kai a hanyar da za ka bi;

Zan ba ka shawara in kuma lura da kai.

9Kada ka zama kamar doki ko doki,

wanda ba su da azanci

wanda dole sai an bi da su da linzami da ragama

in ba haka ba, ba za su zo wurinka ba.

10Azaban mugu da yawa suke,

amma ƙaunar Ubangiji marar ƙarewa

kan kewaye mutumin da ya dogara gare shi.

11Ku yi farin ciki a cikin Ubangiji ku kuma yi murna, ku adalai;

ku rera, dukanku waɗanda zuciyarku take daidai!