গীত 92

এটি গীত। বিশ্ৰামবাৰৰ অৰ্থে সঙ্গীত।

1যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে ধন্যবাদ কৰা উত্তম;

হে সৰ্ব্বোপৰি জনা, তোমাৰ নামৰ উদ্দেশ্যে স্তুতি গান কৰা উত্তম;

2ৰাতিপুৱা তোমাৰ অসীম প্রেমৰ কথা

আৰু প্ৰতি ৰাতি তোমাৰ বিশ্বস্ততা প্রচাৰ কৰা উত্তম;

3দহ গুণীয়া যন্ত্ৰ আৰু নেবল যন্ত্ৰ সহকাৰে,

গভীৰ বীণাৰ স্বৰেৰে তোমাৰ ধন্যবাদ-স্তুতি কৰা উত্তম।

4কিয়নো হে যিহোৱা, তুমি তোমাৰ কার্যৰ দ্বাৰাই মোক আনন্দিত কৰিছা;

মই তোমাৰ হাতে কৰা কাৰ্য দেখি আনন্দেৰে গীত গান কৰোঁ।

5হে যিহোৱা, তোমাৰ কাৰ্যবোৰ কেনে মহৎ!

তোমাৰ চিন্তাবোৰ কেনে গভীৰ!

6নির্বোধ লোকে নাজানে,

বিবেকহীন লোকে এই সকলোবোৰ বুজি নাপায়;

7দুষ্টবোৰ যদিও ঘাহঁৰ নিচিনাকৈ বাঢ়ি উঠে,

অন্যায়কাৰীবোৰে যদিও উন্নতি লাভ কৰে,

তথাপিতো তেওঁলোক চিৰকাললৈকে বিনষ্ট হ’ব।

8কিন্তু হে যিহোৱা, তুমি অনন্তকাল উর্দ্ধবাসী।

9কিয়নো, হে যিহোৱা, তোমাৰ শত্ৰুবোৰ,

তোমাৰ শত্রুবোৰ ধ্বংস হ’ব;

তোমাৰ অন্যায়কাৰী সকলোবোৰ ছিন্ন-ভিন্ন হ’ব।

10কিন্তু বনৰীয়া ষাঁড়ৰ শিঙৰ দৰে তুমি মোৰ শক্তিক1 তুলি ধৰিলা;

তুমি মোৰ ওপৰত নতুন অভিষিক্ত তেল2 ঢালি দিলা।

11মোৰ শত্ৰুবোৰৰ পতন মই নিজ চকুৰে দেখিলোঁ;

মোৰ বিৰুদ্ধে উঠা সেই দুষ্টবোৰৰ সর্বনাশ মই নিজ কাণেৰে শুনিবলৈ পালোঁ।

12ধাৰ্মিকলোক খাজুৰ গছৰ দৰে উজ্বলি উঠিব;

লিবানোনৰ এৰচ গছৰ নিচিনাকৈ বাঢ়ি যাব।

13তেওঁলোকক যিহোৱাৰ গৃহত ৰোপন কৰা হ’ল;

তেওঁলোক আমাৰ ঈশ্বৰৰ চোতাল কেইখনত প্ৰফুল্লিত হ’ব।

14তেওঁলোকে বৃদ্ধ বয়সতো ফল উৎপন্ন কৰিব;

তেওঁলোক ৰসাল আৰু সেউজীয়া হৈ থাকিব;

15তাতে প্রচাৰিত হ’ব যে যিহোৱা ন্যায়বান;

তেৱেঁই মোৰ শিলা,

তেওঁত কোনো অধার্মিকতা নাই।