लूक 7

येशु रोमी अधिकारीना सेवकले बर करस

(मत्तय ८:५-१३)

1मंग येशु लोकसले सर्व उपदेश सांगीन व्हवावर तो कफर्णहुम गावले गया. 2तवय एक रोमी अधिकारीना एक आवडता दास; जो रोगमुये मराले टेकेल व्हता. 3जवय अधिकारीनी येशुबद्दल ऐकं, तवय त्यानी यहूदी समाजना वडील लोकसले त्यानाकडे असा निरोप दिसन धाडं अनं ईनंती करी की, आपण ईसन अधिकारीना सेवकले वाचाडा. 4त्यासनी येशुकडे ईसन रावण्या करीसन ईनंती करी की, “तुम्हीन त्याले मदत करशात असा तो योग्य शे; 5कारण तो आपला समाजवर प्रेम करस अनी त्यानी आमनाकरता सभास्थान बांधी देयल शे.”

6तवय येशु त्यासनासंगे गया; मंग तो घरजोडे येताच अधिकारीनी त्यानाकडे मित्रसले धाडीन सांगं, “प्रभुजी, कष्ट लेवु नका; कारण तुम्हीन मना छतखाल येशात ईतली मनी लायकी नही शे. 7यामुये तुमनाकडे येवाकरता मी स्वतःले योग्य समजंनु नही; म्हणीन एक शब्द बोला म्हणजे मना सेवक बरा व्हई. 8कारण मी बी अधिकारी शे, अनी मना हातखाल शिपाई शेतस; मी एकले सांगस, ‘जा!’ तर तो जास; एकले ‘ये!’ म्हणं ये तो येस; अनी मी मना सेवकले जे बी कराले लावस तर तो ते करस.”

9या गोष्टी ऐकीन येशुले त्यानं आश्चर्य वाटनं; अनी तो वळीन त्यानामांगे चालनारा लोकसनी गर्दिले बोलना, मी तुमले सांगस, एवढा ईश्वास इस्त्राएलमा बी माले दखायना नही!

10नंतर ज्यासले धाडेल व्हतं त्या परत घर वनात तवय त्यासले तो दास बरा व्हई जायेल शे अस दखायनं.

येशु विधवाना पोऱ्याले जिवत करस

11नंतर लवकरच अस व्हयनं की येशु नाईन गावले गया; अनी त्याना शिष्य अनं लोकसनी मोठी गर्दी त्यानासंगे गयी. 12तो गावना वेशीजोडे ई पोहचना तवय दखा, लोके एक मरेल पोऱ्याले बुंजाले लई जाई राहींतात; तो त्यानी मायना एकुलता एक पोऱ्या व्हता, त्यानी माय विधवा व्हती. अनी त्या गावना बराच लोके तिनासंगे व्हतात. 13तिले दखीन प्रभुले तिनी दया वनी, अनी तो तिले बोलना, “रडू नको.” 14मंग जोडे जाईन येशुनी तिरडीले स्पर्श करा; तवय खांदेकरी उभा राहीनात; अनी तो बोलना, “पोऱ्या! मी तुले सांगस, ऊठ!” 15तवय तो मरेल पोऱ्या ऊठीसन बसना अनं बोलु लागना. मंग येशुनी त्याले त्यानी मायना हवाले करं.

16तवय सर्वासमा भिती भराई गयी, अनी त्या देवना गौरव करीसन बोलनात, “आमनामा मोठा संदेष्टा येल शे! अनी देवनी आपला लोकसले वाचडाले येल शे!”

17त्यानाबद्दलनी हाई बातमी सगळा यहूदीयाना अनं चारीमेरन्या प्रांतमा पसरनी.

बाप्तिस्मा करनारा योहान कडतीन संदेश

(मत्तय ११:२-१९)

18या सर्व गोष्टीसबद्दल बाप्तिस्मा करनारा योहानले त्याना दोन शिष्यसनी सांगं. 19मंग योहाननी आपला शिष्यसमातील दोन्हीसले जोडे बलाईन प्रभुकडे अस ईचाराले धाडं की, “जो येवाव शे तो तुच शे का, की आम्हीन दुसरानी वाट दखानी?”

20मंग त्या येशुकडे ईसन बोलनात, बाप्तिस्मा करनारा योहान ह्यानी आमले तुनाकडे अस ईचाराले धाडं शे की, “जो येवाव शे तो तुच शे का, की आम्हीन दुसरानी वाट दखानी?”

21त्याच घटकाले येशुनी बराच लोकसले रोग, आजार अनं दुष्ट आत्मा ह्यासपाईन मुक्त करं, अनी बराच आंधयासले दृष्टी दिधी. 22मंग त्यानी योहनना त्या निरोपीसले उत्तर दिधं, तुम्हीन ज्या गोष्टी दख्यात अनं ऐक्यात त्या योहानले जाईसन सांगा; “आंधया डोळस व्हतस,” पांगया चालतस, कोडी बरा व्हतस, बहिरा ऐकतस, मरेल ऊठतस, अनं “गरीबसले सुवार्ता सांगामा येस.” 23धन्य शे, तो जो मनाबद्दल शंका धरस नही.

24मंग योहानना निरोपी गयात तवय येशु योहानबद्दल लोकसनी गर्दीले बोलु लागना, “तुम्हीन काय दखाले जंगलमा जायेल व्हतात? वाराघाई हालायेल गवत का? 25तर काय दखाले जायेल व्हतात? मऊ कपडा घालेल माणुसले का? दखा, भडक कपडा घालणारा अनं सुख उपभोगणारा, त्या राजवाडामाच राहतस. 26माले सांगा, तुम्हीन काय दखाले जायेल व्हतात? संदेष्टाले का? हो, मी तुमले सांगस, संदेष्टासपेक्षा जो श्रेष्ठ त्याले. 27योहानबद्दल शास्त्र अस सांगस की; ‘देव बोलना, मी मना दूतले तुनापुढे धाडसं, तो तुनी वाट तयार करी.’ 28मी तुमले सांगस, बायासपाईन जन्मेल लोकसमा योहानपेक्षा श्रेष्ठ कोणी नही; तरी देवना राज्यमा धाकलात धाकला जो शे तो योहानपेक्षा बी श्रेष्ठ शे.” 291

जवय लोकसनी अनी जकातदारसनी हाई सर्व ऐकं तवय योहान कडतीन बाप्तिस्मा लिसन देवना मार्ग बराबर शे हाई मान्य करं. 30पण परूशी अनं शास्त्री लोकसनी योहान कडतीन बाप्तिस्मा करी लिधा नही आपला संबंधमा देवनी योजनाना स्विकार करा नही.

31येशु बोलत राहीना, “आत्ते या पिढीले मी कसानी उपमा देऊ? त्या कसानामायक शेतस? 32या त्या पोऱ्यासना मायक शेतस ज्या बजारमा बशीन एकमेकसले हाका मारतस त्यासनामायक या शेतस; त्या म्हणतस, ‘आम्हीन तुमनाकरता बासरी वाजाडी तरी तुम्हीन नाचनात नही! आम्हीन तुमनाकरता शोक करा, पण तुम्हीन रडनात नही!’ 33बाप्तिस्मा करनारा योहान भाकरी खात अनं द्राक्षरस पित वना नही, अनी तुम्हीन म्हणतस, ‘त्याले दुष्ट आत्मा लागेल शे!’ 34मनुष्यना पोऱ्या खातपित येल शे अनी तुम्हीन म्हणतस, ‘दखा हाऊ खादाड अनं दारूबाज माणुस, जकातदारसना अनी पापी लोकसना मित्र!’ 35ज्या लोक परमेश्वरनं ज्ञान स्विकारतस त्या सिध्द करतस की, ते सत्य शे.”

येशु पापी बाईले क्षमा करस

36एक परूशीनी येशुले आपला घर जेवानी ईनंती करी, अनी तो त्या परूशीना घर जाईन जेवाले बसना. 372त्याच गावमा कोणी एक पापी बाई व्हती. तिनी ऐकं की येशु परूशीना घर जेवाले बशेल शे, तवय ती सुगंधी तेल संगमरवरना भांडामा लई वनी; 38अनी येशुना मांगे पायजोडे रडत उभी राहीन आसुघाई त्याना पाय भिजाडू लागनी; तिनी आपला डोकाना केससघाई त्याना पाय पुसात, त्याना पायसना मुका लिधात अनी त्याले सुगंधी तेल लावं. 39तवय ज्या परूशीनी त्याले बलायेल व्हतं त्यानी हाई दखीन आपला मनमा बोलना, “हाऊ खरच संदेष्टा राहता तर याले स्पर्श करनारी बाई कोण शे; अनं कशी शे म्हणजे ती पापी शे हाई याले समजी जातं!”

40तवय येशुनी त्याले सांगं, “शिमोन, माले तुनासंगे काहीतरी बोलनं शे.” तो बोलना,

“हो, गुरजी, बोला.”

41येशु बोलना, एक सावकारना दोन कर्जदार व्हतात, एकवर पाचशे चांदिना शिक्का व्हतात अनं दुसरावर पन्नास व्हतात. 42कर्ज फेडाले त्यासनाजोडे काहीच नव्हतं म्हणीन त्यानी ते कर्ज त्यासले सोडी दिधं. तर त्यामातीन कोणता त्यानावर जास्त प्रेम करी?

43शिमोननी उत्तर दिधं, “ज्याले जास्त सोडं, तो, अस माले वाटस.”

मंग येशु त्याले बोलना, “तुनी योग्यच ठरायं.” 44तवय त्यानी त्या बाईकडे वळीन शिमोनले सांगं, “तु या बाईले दखस ना? मी तुना घर वनु पण तुनी माले पाय धोवाकरता पाणीसुध्दा दिधं नही, पण हिनी आसुघाई मना पाय भिजाडात अनी आपला केससघाई त्या पुसात. 45तु मनं स्वागत मुका लिसन करं नही, पण मी मझार वनु तवयपाईन हिनी मना पायसले मुका लेनं सोडं नही. 46तुनी मना डोकाले तेल लावं नही, पण हिनी मना पायसले सुगंधी तेल लावं. 47या कारणमुये मी तुले सांगस, हिना बराच पाप शेतस त्या क्षमा कराई गयात, कारण हिनी जास्त प्रिती करी; ज्यासना थोडा पाप क्षमा कराई गयात, त्या थोडं प्रेम करतस.”

48मंग येशुनी तिले सांगं, “तुना पापसनी क्षमा व्हयेल शे.”

49तवय त्यानासंगे जेवणले बशेल आपसमा बोलु लागनात, पापसनी बी क्षमा करनारा हाऊ कोण?

50त्यानी त्या बाईले सांगं, “तुना ईश्वासमुये तुना उध्दार व्हयेल शे, सुखरूप जाय.”