ইয়ো 7

1পৃথিৱী জানো মানুহৰ ৰণ-ভুমি নহয়?

তাৰ দিনবোৰ জানো বেচ খাই বন কৰা লোকৰ দিনৰ নিচিনা নহয়?

2সন্ধিয়াৰ ছাঁলৈ হাবিয়াহ কৰা বন্দীৰ নিচিনাকৈ,

আৰু নিজ বেচৰ বাবে অপেক্ষা কৰা চাকৰৰ নিচিনাকৈ,

3অসাৰ মাহ কেইটা অধিকাৰ স্বৰূপে মোক ভোগ কৰোঁৱা হৈছে,

আৰু ক্লেশৰ ৰাতি কেইটা মোলৈ নিৰূপিত আছে।

4শোওঁতে মই কওঁ, মই কেতিয়া উঠিম?

ৰাতি বৰ দীঘল; মই প্ৰভাতলৈকে চটফট কৰি আমনি পাওঁ।

5পোক আৰু মাটিৰ দলিয়েই মোৰ গা ঢকা বস্ত্ৰস্বৰূপ;

মোৰ গাৰ ঘাঁবোৰ শুকনিমুৱা হয় আৰু পুনৰ পকে আৰু নতুন হয়।

6মোৰ আয়ুস তাঁতীৰ হাতৰ মাকোতকৈয়ো বেগী,

আৰু বিনা আশাৰে ঢুকায় যায়।

7তুমি ভাবি চোৱা, মোৰ প্ৰাণ নিশ্বাসমাত্ৰ;

মোৰ চকুৱে মঙ্গল আৰু দেখিবলৈ নাপাব।

8মোক দৰ্শন কৰোঁতাৰ চকুৱে মোক পুনৰ নেদেখিব।

তুমি নিজ চকুৰে মোক চাবা, কিন্তু মই নাইকিয়া হম।

9মেঘ যেনেকৈ কমি কমি নাইকিয়া হয়,

সেইদৰে চিয়োললৈ নামি যোৱা লোক নুঠিব।

10তেওঁ নিজৰ ঘৰলৈ পুনৰ উলটি নাহিব,

আৰু তাৰ নিবাসৰ ঠায়ে তাক পুনৰ চিনি নাপাব।

11এই হেতুকে মই মুখ জপাই নাথাকিম;

মই মনৰ সন্তাপত কথা কম আৰু হৃদয়ৰ বেজাৰত দুখৰ কথা কৈ থাকিম;

12তুমি যে মোৰ ওপৰত পৰীয়া ৰাখা,

মই জানো সাগৰ, বা সাগৰৰ বৃহৎ জন্তু?

13মই যেতিয়া কওঁ, যে, ‘মোৰ বিচনাই মোক শান্তনা কৰিব,

মোৰ শয্যাই মোক দুখ-সহন কৰিবলৈ সহায় কৰিব’,

14তেতিয়া তুমি নানা সপোনেৰে মোক ভয় লগোৱা,

আৰু দৰ্শনেৰে মোক ত্ৰাসযুক্ত কৰা;

15তেতিয়া মোৰ প্ৰাণে উশাহ লোৱা বন্ধ কৰি দিবলৈ বাঞ্ছা কৰে,

আৰু মোৰ এই হাড় কেইডালতকৈ মৃত্যুকে ইচ্ছা কৰে।

16জীৱনক মোৰ ঘিণ লাগিছে, মই সদায় জীয়াই থাকিব নোখোজোঁ;

জীৱনৰ অৰ্থহীন দিনকেইটা মোক অকলশৰে থাকিবলৈ দিয়া।

17মানুহনো কি, তুমি যে তালৈ লক্ষ্য কৰা,

আৰু তাত যে তুমি মন দিয়া,

18তুমি যে প্ৰতিটো ৰাতিপুৱা তাৰ বুজ-বিচাৰ লোৱা,

আৰু নিমিষে নিমিষে তাক পৰীক্ষা কৰা, সি নো কি?

19তুমিনো মোৰ পৰা চকু নাতৰোৱাকৈ কিমান কাল থাকিবা?

বা মই সেপ ঢোকা পৰ মানো মোক নেৰিবা নে?

20হে মনুষ্যলৈ চকু দিওঁতা জনা, যদি মই পাপ কৰিলোঁ,

তেন্তে মোৰ কাৰ্যৰ দ্বাৰাই তোমাৰ কি হানি হ’ল?

কিয় তুমি মোক লক্ষ্যৰূপে গঢ়িলা, কিয়নো মই তোমালৈ বোজাস্বৰূপ হৈছোঁ?

21তুমি মোৰ পাপ কিয় ক্ষমা নকৰা?

আৰু মোৰ অপৰাধ তুমি কিয় দূৰ নকৰা?

কিয়নো মই এতিয়া ধুলিতে শয়ন কৰিছোঁ; ইয়াতে তুমি মোক ভালকৈ বিচাৰিবা, কিন্তু মই ইয়াত বিদ্যমান হৈ নাথাকিম।”