Jona 2

1Kaj Jona ekpreĝis al la Eternulo, sia Dio, el la interno de la fiŝo. 2Kaj li diris:

Kiam mi suferis, mi vokis al la Eternulo,

Kaj Li respondis al mi;

El la ventro de ŝeol mi kriis,

Kaj Vi aŭskultis mian voĉon.

3Vi ĵetis min en la profundegon, en la internon de la maro,

Kaj fluego min ĉirkaŭis;

Ĉiuj Viaj ondegoj kaj ondoj iris super min.

4Kaj mi pensis: Mi estas forpuŝita de antaŭ Viaj okuloj;

Tamen mi rigardos ankoraŭ Vian sanktan templon.

5Ĉirkaŭis min akvo ĝis la animo;

Abismo min ĉirkaŭis;

Junko kovris mian kapon.

6Mi falis malsupren ĝis la fundamento de la montoj;

La tero baris min por ĉiam per siaj rigliloj;

Sed Vi, ho Eternulo, mia Dio, elirigis mian vivon el la pereo.

7Kiam mia animo senfortiĝis en mi, mi rememoris la Eternulon;

Kaj mia preĝo alvenis al Vi en Vian sanktan templon.

8Tiuj, kiuj servas al vantaĵoj,

Senigas sin je favorkoreco.

9Sed mi kun danka voĉo alportos al Vi oferon;

Kion mi promesis, tion mi plenumos;

Savo estas ĉe la Eternulo.

10Kaj la Eternulo ordonis al la fiŝo, kaj ĝi elvomis Jonan sur la sekteron.