ইয়ো 41

1তুমি জানো বৰশীৰে লিবিয়াথন জন্তুক তুলিব পাৰা?

বা ৰচিৰে তাৰ জিভা বান্ধিব পাৰা?

2তুমি তাৰ নাকত নাকী লগাব পাৰা নে?

বা বৰশীৰে তাৰ কেৱাৰি বিন্ধাব পাৰা নে?

3সি জানো তোমাৰ আগত বৰকৈ কাবৌ কাকুতি কৰিব?

বা তোমাক জানো কোমল কথা ক’ব?

4তুমি তাক চিৰকাললৈকে তোমাৰ দাস কৰি ল’বৰ কাৰণে,

সি তোমাৰ লগত কোনো চুক্তি কৰিব নে?

5চৰাই এটিৰ লগত ওমলাৰ দৰে তুমি তাৰ লগতো উমলিবা নে?

বা তোমাৰ দাসীবোৰৰ বাবে তুমি তাক বান্ধি ৰাখিবা নে?

6মাছমৰীয়াহঁতে তাক বেচা-কিনা কৰিব নে?

সিহঁতে মুদৈবিলাকৰ মাজত তাক জানো ভাগ বাঁটি দিব?

7তুমি জানো তাৰ ছাল শেলেৰে,

বা তাৰ মূৰ মাছ খোচা কোলেৰে জানো পুৰ কৰিব পাৰিবা?

8তাৰ গাত হাত দি চাবাচোন;

হাত দিলে, সেই যুঁজক সুঁৱৰি আকৌ তেনে নকৰিবা।

9চোৱা, তাক ধৰিবলৈ আশা কৰা বৃথা?

তাক দেখিলেই মানুহ পৰি নাযাব নে?

10এনে হিংস্র লিবিয়াথনক জোকাব পৰা সাহিয়াল কোনো নাই;

তেনেহলে মোৰ আগত থিয় হ’ব পৰা কোন আছে?

11আগেয়ে কোনে মোক কিবা দিছিল, যাৰবাবে মই যে কিবা ওভতাই দিম?

আকাশ-মণ্ডলৰ তলত থকা সকলো মোৰেই।

12মই লিবিথিয়ানৰ ভৰিৰ বিষয়ে নকোৱাকৈ মনে মনে নাথাকোঁ,

নাইবা তাৰ মহাবল আৰু গাৰ সুন্দৰ গঠনৰ বিষয়ে মই নোকোৱাকৈ নাথাকোঁ।

13তাৰ ওপৰৰ আচ্ছাদন কোনে গুচাব পাৰে?

কোনে তাৰ শক্তিশালী বৰ্মৰ মাজলৈ কোনে সোমাব পাৰে?

14তাৰ মুখৰ দুৱাৰ দুখলপা কোনে মেলিব পাৰে?

তাৰ দাঁতৰ চাৰিওফালে ভয় থাকে।

15তাৰ পিঠিভাগ ঢালৰ শাৰীৰে গঢ়া;

সেইবোৰ মোহৰ মৰাৰ দৰে দৃঢ়ৰূপে লগোৱা আছে।

16সেইবোৰ এটাৰ লগত আনটো এনেদৰে লগলাগি আছে,

তাৰ ভিতৰলৈ বায়ুও সোমাব নোৱাৰে।

17সেইবোৰ ইটোৱে সিটোৰ লগত সংযুক্ত;

একেলগে সংলগ্ন, সেইবোৰক পৃথক কৰিব নোৱাৰি।

18তাৰ হাঁচিয়ে দীপ্তি প্ৰকাশ কৰে;

তাৰ চকু অৰুণৰ পিৰঠিৰ নিচিনা।

19তাৰ মুখৰ পৰা জ্বলি থকা জোঁৰ বাহিৰ হয়;

জুইৰ ফিৰিঙটি ওলায়।

20উতলি থকা কেটলিৰ পৰা গৰম ভাপ ওলোৱাৰ দৰে,

তাৰ নাকৰ পৰা ধোঁৱা ওলাই।

21তাৰ নিশ্বাসে এঙাৰ জ্বলায়,

তাৰ মুখৰ পৰা অগ্নি শিখা বাহিৰ হয়।

22তাৰ ডিঙিত বল থাকে,

আৰু ত্ৰাসে তাৰ আগত নাচি থাকে।

23তাৰ গাৰ ওলমি থকা ভাগ ডাঠকৈ লগা,

সেয়ে তাৰ গাত আট খাই ধৰা, লৰাব নোৱাৰি।

24তাৰ কলিজা শিলৰ নিচিনা টান, (সি ভয়হীন);

এনে কি, জাত শিলৰ তল চলাৰ নিচিনা টান।

25যেতিয়া সি নিজে থিয় হয়, তেতিয়া বলৱানসকলেও ভয় পায়,

আৰু ত্ৰাসৰ কাৰণে বিতত হয়।

26যদি কোনোবাই তৰোৱালেৰে তাক আঘাত কৰে, তেতিয়াও তাৰ একো নহব,

বা তালৈ যাঠী, কাঁড়, বা শেল মাৰিলে সকলো মিছা হব।

27সি লোহাক খেৰৰ নিচিনা দেখে,

আৰু পিতলক পচা কাঠ যেন জ্ঞান কৰে।

28ধনুৰ কাঁড়ে তাক খেদাব নোৱাৰে;

ফিঙ্গাৰ শিলবোৰো তাৰ আগত তুঁহৰ দৰেহে হয়।

29সি গদাক ঘুলা যেন মানে,

আৰু সশব্দে ঘূৰি ঘূৰি অহা বৰছাৰ শব্দত সি হাঁহে,

30তাৰ তল ভাগ ঘেৰ থকা খোলাৰ নিচিনা;

সি বোকাৰ ওপৰেদি যাওঁতে মৰণা মৰা যন্ত্ৰ যেন হয়।

31সি অগাধ জলক, উতলোৱা কেৰাহিৰ পানী যেন কৰে,

আৰু সমুদ্ৰক সুগন্ধি তেল যেন কৰে।

32সি নিজৰ পাছফালে থকা বাট চিকমিকীয়া কৰে,

আৰু অগাধ জলক তাৰ পকাচুলীয়া যেন বোধ হয়।

33ভয়হীন ৰূপে স্ৰজন কৰা,

তাৰ তুল্য কোনো জন্তুৱেই পৃথিবীত নাই।

34সি সকলো উচ্চ পদাৰ্থলৈ চাই থাকে;

সি সকলো অহংকাৰী প্ৰাণীৰ ওপৰত ৰজা।